Η πιο όμορφη θάλασσα*

Να γελάσεις απ’τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Είμαστε μες στο δικό μας κόσμο
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά
δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.
Και αυτό που θέλω να σου πω,
το πιο όμορφο απ’όλα,
δεν σ’το ‘χω πει ακόμα.

*Ναζίμ Χικμέτ (1902-1963)
Μετάφραση Γιάννης Ρίτσος

Aside | Posted on by | Tagged , , | Σχολιάστε

Ρήμα εξακολουθητικό


Σκέφτεσαι αυτά που δεν έκανες. Μετράς απώλειες, ένα, δυο, τρία. Τα μικρά σου όχι και τα μεγάλα σου μη. Τελικά τα μη και τα όχι σε έφαγαν. Λες και στεκόσουν στην άκρη του κόσμου. Ένα βήμα πίσω. Από κάτω σου άνθρωποι, μηχανές, αντικείμενα, υποκείμενα και εσύ ένα ουδέτερο. Ένας χρόνος ακόμα, και έγιναν πέντε ολάκαιρα χρόνια, δύσκολα χρόνια. Και τώρα μετράς τις απώλειες. Μια μικρή καμπούρα, ένας τένοντας πιασμένος, 3 βαθμούς μυωπία και αφυδάτωση. Ξέμεινες εδώ και τώρα στέκεσαι στην άκρη του κόσμου. Να κάνεις το σάλτο ή όχι; Και τι θα γίνουν οι μικρές απώλειες αν φύγεις; Σημάδια, αυτά σε μεγαλώνουν, σού μαθαίνουν να περπατάς ξανά όταν έχεις χάσει το ένα σου πόδι, σού κάνουν μαθήματα ορθοφωνίας, σού μαθαίνουν να γράφεις σωστά το όνομα σου ολόκληρο και όχι με υποκοριστικά, σέ κάνουν εαυτό χωρίς εγώ, σέ μεταφέρουν στο παρόν. Στο παρόν λοιπόν, που είναι γεμάτο κρίσεις, κραδασμούς, απογοητεύσεις, βήματα πίσω και δρασκελιές μπροστά. Στο παρόν στην άκρη του κόσμου να σε φυσάει ο αέρας, δίπλα σου άνθρωποι, μηχανές, αντικείμενα και εσύ ρήμα εξακολουθητικό.

Aside | Posted on by | Tagged | Σχολιάστε

Αρχή

Κάποτε με είχαν ρωτήσει ποιά είναι η αγαπημένη μου εποχή. Χωρίς δεύτερη σκέψη είχα απαντήσει «Άνοιξη» γιατί αρχίζει από Άλφα όπως η αρχή. Ο Μάρτιος λένε ότι είναι χειμωνιάτικος μήνας, καθώς η Άνοιξη αστρονομικά ξεκινά με την εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου. Δεν έχω ιδέα από αστρονομία, τους εξωγήινους, να φανταστείς μπερδεύομαι και τους λέω αστρογήινους. Έχω όμως ιδέα από αρχές, και δε μιλώ παρά για αυτές τις επανεκκινήσεις που ξεκινούν μέσα μας κάθε φορά κι ας μην είναι άνοιξη, κι ας μην είναι πρώτη μέρα του μήνα ή της εβδομάδας ή του χρόνου. Αν με ρωτούσαν τώρα ποιά είναι η αγαπημένη μου εποχή, θα απαντούσα με ένα στόμα και με μια φωνή «το καλοκαίρι» χωρίς επεξηγήσεις…

Διαβάζεται ακούγοντας την θεά Τζένη Βάνου…

Posted in Αθήνα, Μονόλογοι | Tagged , | Σχολιάστε

Φλόριντα

Μπλε

Η θεία μου η Λούλα, η Αμερικάνα, πριν φύγει από τη ζωή είχε μάθει να την απολαμβάνει, αυτό βέβαια το έμαθε μεγαλώνοντας. Καμιά φορά εμείς οι άνθρωποι ενηλικιωνόμαστε σε λάθος ηλικία. Η Λούλα ύστερα από έναν αποτυχημένο γάμο, ένα παιδί και ένα επώδυνο διαζύγιο, αναγκάστηκε να κάνει μια δουλειά που δεν της άρεσε, γλύτωσε όμως από αυτήν λόγω καρδιάς και έτσι αποσύρθηκε στις μουσικές της, στα σκίτσα και στα βιβλία της. Μερικές φορές οι άνθρωποι περιμένουν να βγουν στη σύνταξη για να ζήσουν, όπως η θεία μου. Αργά ή γρήγορα τουλάχιστον ζουν. Στα μακρινά της 60 η Λούλα ερωτεύτηκε για δεύτερη φορά τον Akis, έναν ομογενή από την Καλαμάτα. Μαζί έκαναν το γύρο του κόσμου. Είχαν συμφωνήσει ότι στα 70 θα άφηναν την Αστόρια και θα μετακόμιζαν στη Φλόριντα. Τους πρόλαβε όμως το ταξείδι. Η Λούλα έφυγε πρώτη, ο Akis την ακολούθησε δυο χρόνια μετά. Και οι δυο τους…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 195 επιπλέον λέξεις

Posted in Αθήνα | Σχολιάστε

Σε ένα παράλληλο σύμπαν

Σε ένα παράλληλο σύμπαν είναι Σάββατο, λίγο πριν νυχτώσει, εντός ολίγων ημερών αρχίζει η Άνοιξη. Στο μετρό από τα ηχεία ακούς τους Vodka Juniors. Τις Δευτέρες σηκώνεσαι και πας στη δουλειά, ναι έχεις δουλειά και ίσως κάνεις και αυτό που αγαπάς, ή κάτι που πλησιάζει σε αυτό. Τα δελτία ειδήσεων δεν έχουν Πρετεντέρη, ούτε Τρέμη, ούτε Σία, ούτε Μπάμπη. Στο Αιγαίο δεν πεθαίνουν άνθρωποι. Και εκεί που περπατάς χαμένος μες στην πόλη, γιατί μπορείς και ξεχνιέσαι και αφαιρείσαι δε σε τρέχουν τα βάρη, τα ψυχοφάρμακα, οι αυτοκτονίες, οι μειώσεις στους μισθούς και στα αισθήματα, σκέφτεσαι το καλοκαίρι και το νησί. Σε ένα παράλληλο σύμπαν τέλη Φλεβάρη εσύ σκέφτεσαι μόνο το νησί.

Posted in Αθήνα, Λάθος κρίση | Σχολιάστε

Ciğerim*

Για τους Διασώστες.

Δεν επινοούνται πια καινούργιες λέξεις. Σταθήκαμε μόνο στα λεξικά. Κατά γράμμα, κατά λήμμα. Καταλύματα ανάμεσα σε συρματοπλέγματα που χωρίζουν τους μέσα από τους έξω. Σκούρο χρώμα δέρματος, ένα πορτοκαλί βραχιολάκι στο δεξί καρπό υποδηλώνει τους ελέγχους που έγιναν πάνω στο σώμα. Σκούρα μάτια, σκούρα μαλλιά και μια προφορά γεμάτη αχανή φωνήεντα, αναμειγμένη με ένρινα ουσιαστικά. Το νησί έχει γεμίσει πορτοκαλί σωσίβια και σώματα που αφήνουν ίχνη πάνω στην άμμο. Και εσύ πρέπει να φοράς αυτή τη στολή με τα κίτρινα γράμματα. Αυτοί φοράνε βραχιόλια και εσύ μια στολή. Μόνο που η δική σου στολή είναι παραπλανητική. Ίσως φταίνε τα μεγάλα κίτρινα γράμματα. Για μια στιγμή γίνεσαι ο θεός τους και για μια άλλη ο τιμωρός τους. Σου πιάνουν σφιχτά το χέρι, σχεδόν σε γδέρνουν. Σώσε με, και εσύ το βράδυ προσπαθείς να σωθείς. Από τότε που πήγες στο νησί υποφέρεις από πόνους στο στομάχι και αϋπνίες. Δε μπορείς να κοιμηθείς, η μέρα όλη περνάει σαν ταινία μες στο μυαλό σου. Κάθε μέρα τα ίδια. Νοσταλγείς αυτό το μικρό τραπεζάκι, το καλοκαίρι στο χωριό με τα τσιγάρα και τα βιβλία. Αναζητάς εικόνες για να σωθείς. Κάποιοι παίρνουν λεξοτανίλ για να κοιμηθούν, οι περισσότεροι δηλαδή έχουν τα χάπια τους. Θέλεις και εσύ ένα; Και βρίσκεσαι σε δίλημμα να πάρω να μην πάρω. 28 άτομα πνίγηκαν, 10 αναζητούνται. Κάποιοι δεν έχουν καν όνομα. Ποιά μάνα θα κλάψει αυτόν τον γιο; Και φέρνεις στο νου σου τη δική σου μάνα. Κράμπες στο στομάχι. Ο Κρίστιαν σου έδωσε μαλόξ, «θα σου κάνει καλό», είπε. Το κατάπιες έτσι χωρίς νερό. Μια Γερμανίδα, η πιο όμορφη εδώ, δεν άντεξε, την είδαν τη νύχτα να περπατάει μόνη μες στο στρατόπεδο και να μουρμουράει κάτι στη γλώσσα της. «Πάει το έχασε αυτή», είπε ο Κρίστιαν. Θέλεις να μη σκέφτεσαι. Αλλά κι όταν δε σκέφτεσαι οι εικόνες σε σοκάρουν, κάθε μέρα και λιγότερο όσο περνάει ο καιρός. «Θα συνηθίσεις», σού είπε ένας συνάδελφος. Ακόμα κάνει κρύο εδώ. Πιστεύουν ότι το καλοκαίρι θα αυξηθεί ο αριθμός όσων θα προσπαθήσουν να έρθουν εδώ. Θα αυξηθούν και τα θύματα. Χθες το βράδυ μετέφερες 1 νεκρό παιδί και η μάνα του δίπλα σου έκλαιγε. Θυμάσαι τη δική σου μάνα, προσπαθείς να φέρεις την εικόνα της στο μυαλό σου. Έχει σκούρα μάτια, σκούρο δέρμα, σκούρα μαλλιά, καμιά φορά μιλάει μια γλώσσα γεμάτη σύμφωνα. Τζιγιέριμ επαναλαμβάνεις μέσα σου, τζιγιέριμ…

*ciğerim= τούρκικη λέξη, προέρχεται από τη λέξη ciğer, που κυριολεκτικά σημαίνει συκώτι αλλά χρησιμοποιείται και χαϊδευτικά  και μεταφράζεται ως  «σπλάχνο μου».

Posted in Σε πρώτο πρόσωπο, Uncategorized | Σχολιάστε

Karen O

Posted in Ποίηση Παναντόλ, Music Lover | Σχολιάστε