«Καλή Άνοιξη»

…είναι που λίγες μέρες πριν ξεκίνησε επίσημα και η άνοιξη, είναι που μεγαλώνει η μέρα, σε λίγο θα φορέσουμε κοντομάνικα μακό, είναι που νοσταλγείς εικόνες από τα μελλοντικά σου ταξίδια, Βιετνάμ, Λάος, Ισλανδία, Δυτικές Ινδίες…Είναι που όλοι σου εύχονται καλό καλοκαίρι και εσύ τους λες να μη ξεχνούν την άνοιξη, αλήθεια γιατί δεν υπάρχει η ευχή «καλή άνοιξη»; Είναι που θέλεις να διαβάσεις όλα τα βιβλία του κόσμου, να μάθεις ακόμα μια ξένη γλώσσα, να γνωρίζεις έναν καινούργιο άνθρωπο κάθε μέρα, να πας σε συναυλίες, να χορέψεις και να πιεις μέχρι το πρώτο φως της ημέρας, είναι που ήρθε η άνοιξη και σε κάνει να πιστεύεις ότι παρά την παράνοια που ζούμε, όλα αυτά που ποθείς θα γίνουν…

Advertisements
Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

Pink Rabbits

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

Η πιο όμορφη θάλασσα*

Να γελάσεις απ’τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Είμαστε μες στο δικό μας κόσμο
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά
δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.
Και αυτό που θέλω να σου πω,
το πιο όμορφο απ’όλα,
δεν σ’το ‘χω πει ακόμα.

*Ναζίμ Χικμέτ (1902-1963)
Μετάφραση Γιάννης Ρίτσος

Aside | Posted on by | Tagged , , | Σχολιάστε

Ρήμα εξακολουθητικό


Σκέφτεσαι αυτά που δεν έκανες. Μετράς απώλειες, ένα, δυο, τρία. Τα μικρά σου όχι και τα μεγάλα σου μη. Τελικά τα μη και τα όχι σε έφαγαν. Λες και στεκόσουν στην άκρη του κόσμου. Ένα βήμα πίσω. Από κάτω σου άνθρωποι, μηχανές, αντικείμενα, υποκείμενα και εσύ ένα ουδέτερο. Ένας χρόνος ακόμα, και έγιναν πέντε ολάκαιρα χρόνια, δύσκολα χρόνια. Και τώρα μετράς τις απώλειες. Μια μικρή καμπούρα, ένας τένοντας πιασμένος, 3 βαθμούς μυωπία και αφυδάτωση. Ξέμεινες εδώ και τώρα στέκεσαι στην άκρη του κόσμου. Να κάνεις το σάλτο ή όχι; Και τι θα γίνουν οι μικρές απώλειες αν φύγεις; Σημάδια, αυτά σε μεγαλώνουν, σού μαθαίνουν να περπατάς ξανά όταν έχεις χάσει το ένα σου πόδι, σού κάνουν μαθήματα ορθοφωνίας, σού μαθαίνουν να γράφεις σωστά το όνομα σου ολόκληρο και όχι με υποκοριστικά, σέ κάνουν εαυτό χωρίς εγώ, σέ μεταφέρουν στο παρόν. Στο παρόν λοιπόν, που είναι γεμάτο κρίσεις, κραδασμούς, απογοητεύσεις, βήματα πίσω και δρασκελιές μπροστά. Στο παρόν στην άκρη του κόσμου να σε φυσάει ο αέρας, δίπλα σου άνθρωποι, μηχανές, αντικείμενα και εσύ ρήμα εξακολουθητικό.

Aside | Posted on by | Tagged | Σχολιάστε

Αρχή

Κάποτε με είχαν ρωτήσει ποιά είναι η αγαπημένη μου εποχή. Χωρίς δεύτερη σκέψη είχα απαντήσει «Άνοιξη» γιατί αρχίζει από Άλφα όπως η αρχή. Ο Μάρτιος λένε ότι είναι χειμωνιάτικος μήνας, καθώς η Άνοιξη αστρονομικά ξεκινά με την εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου. Δεν έχω ιδέα από αστρονομία, τους εξωγήινους, να φανταστείς μπερδεύομαι και τους λέω αστρογήινους. Έχω όμως ιδέα από αρχές, και δε μιλώ παρά για αυτές τις επανεκκινήσεις που ξεκινούν μέσα μας κάθε φορά κι ας μην είναι άνοιξη, κι ας μην είναι πρώτη μέρα του μήνα ή της εβδομάδας ή του χρόνου. Αν με ρωτούσαν τώρα ποιά είναι η αγαπημένη μου εποχή, θα απαντούσα με ένα στόμα και με μια φωνή «το καλοκαίρι» χωρίς επεξηγήσεις…

Διαβάζεται ακούγοντας την θεά Τζένη Βάνου…

Posted in Αθήνα, Μονόλογοι | Tagged , | Σχολιάστε

Φλόριντα

Μπλε

Η θεία μου η Λούλα, η Αμερικάνα, πριν φύγει από τη ζωή είχε μάθει να την απολαμβάνει, αυτό βέβαια το έμαθε μεγαλώνοντας. Καμιά φορά εμείς οι άνθρωποι ενηλικιωνόμαστε σε λάθος ηλικία. Η Λούλα ύστερα από έναν αποτυχημένο γάμο, ένα παιδί και ένα επώδυνο διαζύγιο, αναγκάστηκε να κάνει μια δουλειά που δεν της άρεσε, γλύτωσε όμως από αυτήν λόγω καρδιάς και έτσι αποσύρθηκε στις μουσικές της, στα σκίτσα και στα βιβλία της. Μερικές φορές οι άνθρωποι περιμένουν να βγουν στη σύνταξη για να ζήσουν, όπως η θεία μου. Αργά ή γρήγορα τουλάχιστον ζουν. Στα μακρινά της 60 η Λούλα ερωτεύτηκε για δεύτερη φορά τον Akis, έναν ομογενή από την Καλαμάτα. Μαζί έκαναν το γύρο του κόσμου. Είχαν συμφωνήσει ότι στα 70 θα άφηναν την Αστόρια και θα μετακόμιζαν στη Φλόριντα. Τους πρόλαβε όμως το ταξείδι. Η Λούλα έφυγε πρώτη, ο Akis την ακολούθησε δυο χρόνια μετά. Και οι δυο τους…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 195 επιπλέον λέξεις

Posted in Αθήνα | Σχολιάστε

Σε ένα παράλληλο σύμπαν

Σε ένα παράλληλο σύμπαν είναι Σάββατο, λίγο πριν νυχτώσει, εντός ολίγων ημερών αρχίζει η Άνοιξη. Στο μετρό από τα ηχεία ακούς τους Vodka Juniors. Τις Δευτέρες σηκώνεσαι και πας στη δουλειά, ναι έχεις δουλειά και ίσως κάνεις και αυτό που αγαπάς, ή κάτι που πλησιάζει σε αυτό. Τα δελτία ειδήσεων δεν έχουν Πρετεντέρη, ούτε Τρέμη, ούτε Σία, ούτε Μπάμπη. Στο Αιγαίο δεν πεθαίνουν άνθρωποι. Και εκεί που περπατάς χαμένος μες στην πόλη, γιατί μπορείς και ξεχνιέσαι και αφαιρείσαι δε σε τρέχουν τα βάρη, τα ψυχοφάρμακα, οι αυτοκτονίες, οι μειώσεις στους μισθούς και στα αισθήματα, σκέφτεσαι το καλοκαίρι και το νησί. Σε ένα παράλληλο σύμπαν τέλη Φλεβάρη εσύ σκέφτεσαι μόνο το νησί.

Posted in Αθήνα, Λάθος κρίση | Σχολιάστε