Η μέρα της μαρμότας

Καμιά φορά εδώ στη Θεσσαλονίκη νιώθω ότι ζω τη «μέρα της μαρμότας». Τι θυμάστε την ταινία; Είναι παραγωγής ΄90 και πρωταγωνιστεί ο ταλαντούχος κύριος Μπίλ Μάρεΐ και η όμορφη Άντι ΜακΝτάουελ. Ο Μάρεΐ υποδύεται έναν αλαζονικό μετεωρολόγο, ο οποίος παγιδεύεται μέσα στο χρόνο σε μια κωμόπολη της αχανούς Αμερικής. Βρίσκει λοιπόν τον εαυτό του αναγκασμένο να ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά, τη μέρα της μαρμότας. Απελπίζεται, κάνει απόπειρες αυτοκτονίας, παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό, στο τέλος όμως αλλάζει, επανεξετάζει τη ζωή του και μαθαίνει να ζει. Η «μέρα της μαρμότας» στη Θεσσαλονίκη είναι κάπως διαφορετική. Εδώ οι εποχές αλλάζουν όπως και οι άνθρωποι, κάποιες μέρες φοράνε διαφορετικά ρούχα, χαμογελούν, συννεφιάζουν, οι συνήθειες τους όμως είναι πάντα ίδιες. Θα βγω από το σπίτι γύρω στις 08:40, ο ιδιοκτήτης του καφέ Impresso εκείνη την ώρα καθαρίζει τη μηχανή του καφέ. Έξω από το σουπερμάρκετ πάντα είναι στημένοι πάγκοι με φρούτα και λαχανικά και μια γηραιά δεσποινίς με ασημί μαλλιά επεξεργάζεται καλά καλά τα φρούτα. Ύστερα είναι το ίδιο παρεάκι στο Χέμινγουεϊ που κάθεται στο πρώτο τραπέζι και πίνει ελληνικό. Λίγα μέτρα παρακάτω, συναντάω έναν κύριο με τον σκύλο του, που μοιάζει με λαμπραντόρ αλλά δεν είναι. Ο σκύλος κάθεται σοβαρός στο πλακόστρωτο ή περιτριγυρίζει τον κορμό ενός δένδρου. Ο κύριος του πάντα μιλάει με τον ιδιοκτήτη ενός μαγαζιού. Ακόμα δεν έμαθα το όνομα του σκύλου. Μετά είναι το Βινύλιο, ένα γωνιακό καφέ. Εκεί πάντα κάθεται ένας κύριος με κουστούμι, λίγο παράταιρος με την Σβώλου, τον έχω όμως συνηθίσει, που νομίζω ότι θα ανησυχήσω αν δεν τον δω την επόμενη μέρα. Το τελευταίο μαγαζί της Σβώλου είναι το Ριάλτο, ένα καφέ για παππούδες αλλά εμένα μου αρέσει, νομίζω ότι θα γίνει το νέο Urban της Πόλης (για αυτούς που ξέρουν). Εκεί ο ιδιοκτήτης, ο οποίος πρόσφατα έκοψε και τα μαλλιά του, κάθε πρωί ανοίγει τα παράθυρα ή κάνει άλλες δουλειές. Ποτέ του δε με έχει προσέξει. Και περνάμε στην Αγίας Σοφίας, το πιο ωραίο σημείο της πόλης. Από εκεί κατευθύνομαι στην πλατεία Άθωνος, έχω ανακαλύψει ένα στεγνοκαθαριστήριο που έχει στους τοίχους του μεγάλους πίνακες, που απεικονίζουν γυναίκες και παιδιά, δεν είναι όμως οι πίνακες που μου έχουν κάνει εντύπωση, είναι ότι κάθε μέρα την ίδια πάντα ώρα, όταν περνάω από εκεί η ιδιοκτήτρια έχει βάλει τζαζ μουσική. Άραγε είναι cd ή κάποιος τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός; Θα ήθελα να κοντοσταθώ και να μπω μέσα στον χώρο και να τον επεξεργαστώ καλύτερα. Μια μέρα περνώντας χαμογέλασα στην ιδιοκτήτρια, είναι η μοναδική με την οποία έχουμε ανταλλάξει ένα χαμόγελο. Από πότε άραγε τα στεγνοκαθαριστήρια παίζουν τζαζ μουσική;

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
Aside | This entry was posted in Θεσσαλονίκη and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s