Πέντε βήματα

Να σήμερα ακολούθησα πάλι την ίδια διαδρομή από το κρεβάτι στην τουαλέτα. Πέντε βήματα, πέντε μεγάλες δρασκελιές, και ύστερα βρίσκεσαι μέσα στο τρελάδικο. Μπροστά στον καθρέπτη να κοιτάς την αντανάκλαση σου. Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Παλιά μου άρεσε να μέ βλέπω να κλαίω. Τα μάτια μου έπαιρναν ένα πράσινο βαθύ χρώμα. Ταίριαζε με το κόκκινο της πίεσης. Δυο χρόνια τώρα δεν είπες κουβέντα. Δε μου είπες τίποτα. Νόμιζα ότι αυτό ήταν, ότι τελειώσαμε. Τελείωσε και η κάρτα στο κινητό. Το υπόλοιπο σας είναι 1 ευρώ. Το υπόλοιπο, το περίσσευμα από το στέρημα μας, αυτό γίναμε. Και ήθελα να πάω λίγο πιο μακριά, εκεί στους ορίζοντες του Βακαλόπουλου, στις χρονοβόρες λέξεις του Αρανίτση. Μια φορά πέρασα ένα ολόκληρο απόγευμα για να καταλάβω τι έγραφε. Κάπνισα πολλά τσιγάρα. Έσκισα την άκρη της εφημερίδας. Δάγκωσα το στυλό, μάζεψα τα μανίκια μου, και αφαιρέθηκα. Να όπως τώρα, αυτό το πρωινό. Η ίδια διαδρομή κάθε μέρα. Μεγάλωσες μου είπες στο τηλέφωνο. Είναι ο τόνος της φωνής μου, βαθύς και οξύς, αυτό είναι που σε αποσυντονίζει και τα ερμηνεύεις όλα με βάσει την ηλικία. Πες μου τι θα γίνει μετά; Έλα να κάτσουμε εδώ μαζί και ίσως θα πάψει να μοιάζει ο χώρος με τρελάδικο. Κάθε μέρα η ίδια διαδρομή, πέντε βήματα, πέντε δρασκελιές μεγάλες.

Διαβάζεται ακούγοντας αυτό

 

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
Βίντεο | This entry was posted in Σε πρώτο πρόσωπο. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s