Τόπος αχανής

Πέτρες, συκιές, σκηνές με γυμνά πόδια που προεξέχουν, ο ήλιος να σε ξυπνά αργά το πρωί και εσύ να ιδρώνεις από τον έρωτα και την αλμύρα. Στη μηχανή πάνω αλλάζεις ταχύτητα και ο αέρας αποκαλύπτει τους μηρούς σου. Στα μαλλιά σου πάνω ένα στεφάνι πλεγμένο από γιασεμιά και νυχτολούλουδα. Μπίρες ξανθιές, μαύρες, διάφανα ούζα, κολοκυθοανθοί να ευωδιάζουν μέσα στο στόμα σου. Ξυπόλητοι στο κέντρο του κόσμου και στα ηχεία να ακούγεται μονάχα η μουσική και η φωνή της θάλασσας. Γυμνοί κολυμβητές κρυμμένοι κάτω από τις ριγέ ομπρέλες σε πρωτόγονες συνάξεις, οι ανάσες τους να γεμίζουν με φιλιά και ο ουρανός να παίρνει εκείνο το μαβί του χρώμα. Καλοκαίρι για πάντα. Αυτό το πάντα, το όλον,  το άχρονο που δεν το χωρά κανένας τόπος. Το καλοκαίρι είναι τόπος αχανής, σχεδόν ανύπαρκτος για αυτό και το ποθούνε όλοι.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Μονόλογοι, Οριένταλ Ντριμς, Οίνος και θέαμα and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s