Στα πιο μακρινά σημεία

Στα πιο μακρινά σημεία, εκεί στο μέσο του πελάγους αμέτρητες βουτιές πριν φτάσεις στο νησί, να στέκεσαι όρθιος στα γεμάτα αλάτια καθίσματα κρατώντας πλαστικά ποτήρια γεμάτα με ρακή. Μια παρέα πιο πέρα τραγουδά και ο αέρας κλέβει τις φωνές τους. Να αντικρίζεις το υπερπέραν και να νομίζεις ότι ο ήλιος πνίγεται στο μπλε βαθύ της θάλασσας. Μεγαλώνεις απότομα φαίνεται στα χέρια σου δεν απομακρύνονται εύκολα πια από τη γη. Το καλοκαίρι θα σε βρει σε μια αιώρα να κοιτάς τη ζωή, το χθες και το πριν, το μετά το ψάχνεις στα χαρτιά και στα αστέρια. Τα αγόρια στις ταράτσες των σπιτιών που κοιτούν τον ουρανό, περιμένουν το καλοκαίρι για να μάθουν στα κορίτσια τα ονόματα των χαμένων αστερισμών. Στα πιο μακρινά σημεία, εκεί που η ψυχή ελευθερώνεται και το μέσα δεν ανησυχεί πια, εκεί στο μέσο του πουθενά, που ο ήλιος πνίγεται στη θάλασσα και εσύ αφυδατώνεσαι, γίνεσαι μαλθακός σχεδόν δε σκέφτεσαι πια. Στα πιο μακρινά σημεία ο χρόνος για λίγο χάνεται και παραμένεις για πάντα νέος.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Λάθος κρίση, Μονόλογοι, Το Κορίτσι and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s