Τακσίμ

Πέτρες, σε τρίγωνα σχήματα, σε κύκλους και τετράγωνα με κοφτερές γωνίες των αεικίνητων μοιρών κείτονται στους δρόμους. Άμοιροι σκοπευτές στις ταράτσες των κτηρίων και ένα ελικόπτερο από τα ψηλά να ψεκάζει τον κόσμο χημικά. Η αθανασία προέρχεται από τη λέξη θάλασσα φωνάζει ο Μεχμέτ. Λαοθάλασσα γύρω από τα ερειπωμένα δέντρα του Gezi. Στροβιλιζόμενοι Δερβίσηδες με αντιασφυξιογόνες μάσκες χορεύουν στην Τακσίμ. Κουτάλια, πιρούνια, κατσαρόλες γεμάτοι οι δρόμοι με έγχορδα και πνευστά από το Μπεσίκτας μέχρι το Μπέγιογλου και ακόμα πιο μακριά. Ένα, γίναμε όλοι ένα. Η Πόλη αλλάζει γίνεται θεριό ανήμερο, από αυτά που δεν αντέχουν την αιχμαλωσία. Θυμάμαι κάποια βράδια που ξαγρυπνούσαμε ακούγοντας τον Ιμάμη του Κασίμπασα, βλέπαμε από το παράθυρο τους γλάρους να επιτίθενται στις κεραίες των σπιτιών. Και ο ουρανός από τις πολεμικές κραυγές τους γινόταν μοβ βαθύς, έπαιρνε εκείνο το πένθιμο χρώμα του θανάτου. Ο ουρανός της Πόλης είναι πια κόκκινος, γεμάτος αντίλαλους ανθρώπων που φωνάζουν μονάχα για ζωή.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Ιστανμπούλ, Λάθος κρίση and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s