Απόκριες

Στο Σούνιο όλοι κάθονται στο μικρό πλαστικό καφέ. Συζητούν για τις βόλτες πάνω στις μηχανές και τα σημάδια από το κράνος στο κεφάλι. Μιλούν για κανελί σκύλους που θέλουν φροντίδα και αγάπη, για το καλοκαίρι που θα έρθει, για τα λευκά ρούχα και τις δάφνες στα τραπέζια. Η Αττική είναι απέραντη, αχανής, δεν προλαβαίνεις να τη δεις μέσα σε μια μέρα. Στο Λαύριο μες την παλιά την αγορά τα χέρια μυρίζουν λεμόνι και οι ανάσες τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο. Θειάφι, αποκεφαλισμένα ψάρια, ερειπωμένα κτήρια φαντάσματα μπροστά στην προκυμαία. Στο Περιστέρι μονοκατοικίες με κήπους και ξύλινα παραθυρόφυλλα ανασαίνουν στους τοίχους συνθήματα για αγάπες και επαναστάσεις. Στο αυτοκίνητο μέσα εναλλάσσονται οι εποχές. Οι Κυριακές είναι μελαγχολικές όταν τη Δευτέρα πρέπει να επιστρέψεις στη δουλειά. Μια μικρή ενοχή σχηματίζεται δίπλα στη λέξη δουλειά. Η Ν. μου έλεγε ότι κάπου μέσα στο Μάρτιο τρώει το πρώτο της παγωτό. Η Ε. στην εαρινή ισημερία ακούει την άνοιξη της Πρωτοψάλτη. Κάποια Δευτέρα τα σώματα φοράνε ανοιξιάτικα και αμολάνε χαρταετούς στον ουρανό. Ευτυχώς είναι Παρασκευή και όλοι κοιτούν το ρολόι να δείξει την ώρα της φυγής. Ο Δ. με πήρε στο τηλέφωνο για να μου πει ότι το βράδυ θα ντυθεί αερόστατο και θα πετάξει από ένα μπαλκόνι που έχει θέα την Ακρόπολη. Του είπα να πετάξουμε μαζί. «Προτιμώ να φορέσω τις πιτζάμες μου και να χορέψω ταγκό» φώναξε από μέσα ο Τ. Στα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία ανταλλάσσουμε πάντα τυπικές λέξεις, όπως «σας ευχαριστώ πολύ», «εν συνεχεία της τηλεφωνικής μας συνομιλίας…», «με εκτίμηση…». Εγώ σήμερα στο τέλος των γραμμών τους έγραφα και ένα «καλές απόκριες». Θα προτιμούσα να έδενα τα μηνύματα μου με μια κόκκινη κλωστή στα πόδια ταχυδρομικών περιστεριών, βέβαια ίσως έτσι δε θα έφταναν ποτέ στον προορισμό τους. Ο αδελφός του πατέρα μου είχε περιστέρια. Κάθε μέρα ανέβαινε στην ταράτσα του σπιτιού μας και πέρναγε ατελείωτες ώρες μαζί τους. Αυτός, τα περιστέρια και οι κεραίες των πολυκατοικιών, μόνοι στο γκρίζο σκηνικό της Χαλκίδας του κέντρου. Δεν τον είχα δει ποτέ του να χαμογελά. Παράξενος άνθρωπος, στερημένος από αγάπη. Η Ν. θέλει να ντυθεί αυτή τη φορά, θα φορέσει λέει μια ροζ περούκα. Συνήθως δε φορά τίποτα, κυκλοφορεί σα μπαλαρίνα με ένα αχνό κόκκινο κραγιόν. Μου έλεγε ένας φίλος ότι σιχαίνεται οτιδήποτε το καρναβαλικό, «ίσως να φταίει μια κακή ανάμνηση από το παρελθόν σου» του είπα. Αλλά εκείνος άρχισε τις αναλύσεις. Τον άφησα να μιλάει, κάποια στιγμή κατάλαβε ότι δεν τον ακούω πια. Τότε ήταν που με ρώτησε σε ποιό πάρτι θα πάμε απόψε.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Οι Άλλοι, Συνουσίες, Το Κορίτσι and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s