Στο κέντρο

«Λαχταρώ να μετρήσω το εμβαδόν της γυμνής σου πλάτης, να εμβαθύνω στο μοιραίο οστό της ραχοκοκαλιάς σου χωρίς επεξηγήσεις και προσδιορισμός, χωρίς σημειώσεις, μονάχα με αγγίγματα. Τα σώματα πρέπει να είναι ενωμένα, χωρίζονται μόνο όταν θέλουν να ταξιδέψουν»  έγραφες παλιά. Πώς άντεχες αυτή τη γυναίκα; Σε έσπρωχνε πίσω στο κέντρο για να την προσέχεις και εσύ το μόνο που ήξερες ήταν ότι την αγαπούσες, για εκείνη όμως τίποτα δεν ήταν αρκετό, γι’ αυτό και έγραφες για φωνές βαριές γυναικείες, ελαφρούς φίλους πνιγμένους στη ρουτίνα, για κενά απόλυτης ησυχίας, για το επόμενο μεγάλο σου καλοκαίρι. Θα  είχες φτάσει στο πιο πάνω, είχε πει η αδερφή σου και κατηγόρησε αυτή τη στρίγγλα τη γυναίκα σου. Και εσύ το μόνο που έκανες ήταν να την αγαπάς και να τη συγχωρείς. Ήταν απλή γυναίκα σχεδόν πονηρή, που ήξερε να μαγειρεύει, να κάνει οικονομία και να σιδερώνει τα πουκάμισα σου. Αγάπησες τη μεγαλοσύνη της απλότητας της, αυτό την έκανε σπουδαία έλεγες. Μια μέρα ξεσκόνιζε και σου πέταξε το μπλε μπλογκ με τα ποιήματα. Τα ζήλευε, όπως και όλον τον κόσμο γύρω σου κι όμως δε θέλησε να δει ότι όλος ο κόσμος σου ήταν μόνο αυτή.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Οι Άλλοι and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s