Το μερικό

Δε γράφω πια για εσένα. Μου ανάθεσαν την επιμέλεια ενός ασυνήθιστου παλμογράφου που εντοπίζει μόνο τη ζωή. Η ζωή στην Πόλη απ’ όσο θυμάμαι είχε χρώμα πορτοκαλί. Εδώ πια δεν εντοπίζω τα ίχνη της. Μπορεί καμιά φορά τα βράδια πριν κοιμηθώ, να ακούω φωνές απέραντης σιωπής. Οι τοίχοι όμως των πολυκατοικιών ρουφάνε μόνο το σκοτάδι. Οι σφυγμοί της έμμεσης ζωής είναι δυνατοί, αλλά άχρωμοι. Προσπαθούν να φτάσουν το πορτοκαλί. Κάτι είναι και αυτό. Αγγίζει το μερικό. Το μερικό από το τίποτα το προτιμώ. Θα ήθελα όσοι με ενοχλούν να πνιγούν από την ασφυξία των ανύπαρκτων αισθήσεων τους. Να βουλιάξουν αιμόφυρτοι σε έναν αέναο θάνατο. Ίσως τότε η άνοιξη να φαινόταν πιο καθαρή. Μονάχα για το θάνατο τους τώρα πια ελπίζω. Λυσσασμένα ζώα, με τη μικρή καρδιά, που δεν εκπνέει την αγάπη. Οδοστρωτήρες με μακριούς χαυλιόδοντες να σας μαχαιρώσουν βαθιά στο στήθος και τα αποδημητικά πουλιά να φάνε τη μικρή σας την καρδιά. Ξέρετε πόσοι θα χορτάσουν με ζωή από το θάνατο σας; Πολλοί. Τόσο μίσος σε μια τόση δα ψυχή.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Λάθος κρίση, Το Κορίτσι. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s