Ευθανασία

Μα δε μπορεί στη ζωή να νικάνε πάντα οι κακοί. Κίτρινοι και άσπροι θύλακες πάνω στο δέρμα. Ύψος μέτριο προς τα χαμηλά, εκεί που σκύβεις για να δεις τον άλλον, που είναι χωμένος στα σκατά. Δόντια μυτερά, γέρικου λυσσασμένου σκύλου που είναι έτοιμος για ευθανασία. Βαμμένα κίτρινα μαλλιά σουπιάς. Και τα παιδιά τους θα μείνουν ίδια. Κινήσεις τρεμάμενες, νευρικές. Χοροπηδητά στο δρόμο και τραγούδια χωρίς ρίμες, ανύπαρκτα, να αυτά που προφέρονται για να κρύψουν το ανύπαρκτο μισό τους. Ανάσες που μυρίζουν θειάφι και προμηνύουν απώλειες. Αν μπορούσα θα έχωνα βαθιά μες στο δέρμα το φονικό μου όπλο, έτσι επίτηδες για να ήταν επίπονος ο θάνατος τους. Αλήθεια δεν ήξερα ότι μπορεί να μισηθεί έτσι άνθρωπος. Πατέρα γιατί με εγκατέλειψες;

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Μιζέρια, Οι Άλλοι, Το Κορίτσι and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Ευθανασία

  1. Ο/Η takisx555 λέει:

    Αχ εσυ.Για ολα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s