Στα συνοικιακά καθαριστήρια…

Στα συνοικιακά καθαριστήρια κυκλοφορούν γυμνοί στην καρδιά άνθρωποι. Φοράνε πράσινα γυαλιά ηλίου και δορυφορικές κεραίες στα κεφάλια. Κάθονται στα ίδια παγκάκια αναμονής με σκυμμένα τα μάτια και συνομιλούν με το πανομοιότυπο εγώ τους. Κοιτάνε νοσταλγικά τους αντικατοπτρισμούς των ηχομονώσεων και ζηλεύουν αυτό που δε μπορούν να γίνουν. Δυσλειτουργικοί μονοσήμαντοι ακέραιοι αριθμοί παραπατούν πάνω στην ασάφεια. Αναζητούν έντονες εξάψεις βραδείας κατανάλωσης, αναλίσκονται σε περιττές κουβέντες και σε άχρωμα γέλια. Γελοίοι κομπάρσοι, ξερακιανοί άνθρωποι. Λυπάμαι τα εξαντλημένα κορμιά που σώνονται στη δεύτερη τους χρήση, κάποτε όμως λυπήθηκες την ανθρώπινη τους φύση. Μάλλον τις ώρες κοινής ησυχίας, τις στιγμές που οι βρόγχοι πνίγουν τις ορμές τους συλλαβίζουν τις δυσανεξίες του μυαλού τους. Παρ’ ολίγο να τους μοιάσεις εκεί που περπάταγες στο ξέφωτο της νύχτας.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Λάθος κρίση, Μιζέρια, Οι Άλλοι, Το Κορίτσι and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s