Ένα κίτρινο ταξί

Φλας μπακ, μπλακ άουτ, δι έντ. Μαύρος φόντος και τοπία που δε μπορούν να συλλάβουν την έννοια χώρος. Ασύμφορες οι διαστάσεις γωνιακές και πολύπλευρες. Μολυβένιες οι εκκρεμότητες, προτιμάς τις άλλες εκείνες που οριοθετούνται με τον μπλε μπικ στυλό. Κάποτε υπήρχαν καλσόν και αναπτήρες μπικ. «Θυμάσαι τα κίτρινα πακέτα συσκευασίες με τα μαύρα ανθρωπάκια στην άκρες;». «Ναι, αλλά δε ξέρω τι συμβόλιζαν τα μικροσκοπικά τους κεφάλια…». Καμένοι οι λαμπτήρες και ανεξόφλητοι οι λογαριασμοί. Αδημονώ να δω την ανατολή. Ποτέ σου όμως δε μπόρεσες να προλάβεις. Γι’ αυτό λοιπόν, να διώξεις μακριά τους μετρητές με τις μικρές κεραίες,  εκπέμπουν πάντοτε λάθη και συλλέγουν ψευδείς ομολογήσεις. Διόπτρες και πιράνχας και αυτή η πύρινη βραχνή φωνή να σου φωνάζει φτου ξελευθερία. Φλας μπακ και αλόγιστες ανακατατάξεις. Σεμινάρια που σου μαθαίνουν να συλλαβίζεις σωστά το όνομα σου. Είναι κάποιες στιγμές που το ξεχνάς επίτηδες και υποκρίνεσαι άλλους εαυτούς. Κερδίζεις έτσι τον ανυπολόγιστο καταλογισμό ευθυνών. Σε μερικούς αρκεί η επιφάνεια. Διοχετεύουν αόριστα υποκοριστικά και λάθος επιρρήματα. Πονάω ξανά ψηλά εκεί στα γόνατα και τα βράδια μέσα στην καρδιά. Θα ήθελα να φύγω από εδώ να φτάσω στο πουθενά. Οι ίδιες δηλώσεις με τις ίδιες ματιές. Πόσο θα ήθελες να συμφωνούν τα  μάτια με τα χείλια. «Θέλεις να σου πω όλα αυτά που αγαπώ;», κάποτε με ρώτησε ένας φίλος. «Τώρα πιο πολύ ποιόν αγαπάς;», «εμένα» του απάντησε κοφτά, χωρίς υπαινιγμούς, αινίγματα και δυσλεκτικές υπεκφυγές. Μου λείπω. Κάποτε στα μικρά παγκάκια των σταθμών έβρισκα χαμένα βιβλία. Τώρα στις γωνίες συναντώ σακουλάκια από τυρόπιτες και πίτσες. Τα χρησιμοποιημένα εισιτήρια δεν κρέμονται στις αμήχανες μηχανές τους μετρό. Η Αθήνα φαντάζει ως λύση. Ίσως θα διώξει τα μεγάλα θέλω και τα μεγάλα μη. Πάντοτε θα μένεις πίσω, σαν ανάμνηση στους δίπλα. Σα να μη συνέβεις ποτέ. Σα να μη σε γνώρισαν ποτέ. Δεν αρκεί να ζεις στην απουσία. Απών του αορίστου παρόντος. Ευτυχώς πάντα σώνεσαι. Κρίση και σημείο στίξης στο γιώτα το λεπτεπίλεπτο. Όχι, οξύ σχεδόν φιδίσιο, σέρνεται απειλητικά εναντίον σου. «Αχ Ελένη». «Ναι ξέρω, μην ανησυχείς είμαι καλά, απλά έχω καιρό να σου πω πόσο μου λείπεις. Να δεις κάποτε θα κλέψουμε μαζί ένα κίτρινο ταξί…».

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Αθήνα, Λάθος κρίση, Οι Άλλοι, Συνουσίες, Το Κορίτσι and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ένα κίτρινο ταξί

  1. Ο/Η kihli λέει:

    μην ανησυχείς είμαι καλά

    καλά (?)

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Αχ Ελένη λέει:

    Περιμένω να περάσει το ταξί Κίχλι, θα έρθεις μαζί μου; Θα πάρουμε και τον Τάκη!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s