Lego

Τα γκαρσόνια στο τέλος της βάρδιας ανάβουν τσιγάρο και κάθονται παρατημένα στο βάθος της ξύλινης καρέκλας. Κάτω από το μπεζ καλοκαιρινό μακό τους ξεχωρίζεις μια μικρή μαύρη αστραπή. Κοιτάνε χωρίς να κοιτούν τις μεθυσμένες χορεύτριες της επαρχίας. Απομεινάρια από κόκκινα τριαντάφυλλα στα κολλημένα από τη λακ μαλλιά, στενά φορέματα που διαγράφουν φρουτένιους κώλους και ντεκολτέ που όλως τυχαίως φανερώνουν τα σουτιέν. Ένας φίλος χθες μου έλεγε, ότι του άρεσε να περπατά μέσα στην πόλη για ώρες. Χρειαζόταν μόνο αφορμές, για αυτό ακολουθούσε τους γυναικείους κώλους. Σήμερα, κανείς δεν περπατά ούτε και αυτός. Δεν είναι θέμα κώλου τελικά, είναι θέμα αυτοδιάθεσης. Χαζεύω τα όμορφα κορίτσια της επαρχίας. Κοντοστέκονται στις άκρες των μπαρ, αμίλητες σχεδόν παρατημένες στο τώρα. Πιο πολύ αγωνιώ για τις γυναίκες, είναι ανήσυχες, γεμάτες άγχη. Οι άνδρες είναι παιδιά, παίζουν ακόμα με τα lego.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Λάθος κρίση, Μιζέρια, Οίνος και θέαμα, Οι Άλλοι, Συνουσίες and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s