Το Όνειρο

Πόσο άσχημοι έχουν γίνει οι άνθρωποι. Δεν κοιτιούνται πια μες στα μάτια. Ανταλλάσσουν μόνο νευρικά νεύματα και ταλαντεύονται πάνω στις πιάστρες των λεωφορείων. Ατσαλάκωτοι, κρυμμένοι στις σκούρες φόρμες τους, μοιάζουν σαν τα φρεσκοσιδερωμένα ρούχα των καθαριστηρίων. Σαν τα μαραμένα κρέατα στα ψυγεία των χασάπικων στην πραγματικότητα είναι. Παγωμένοι, κρύοι με μπλε φλέβες να τεντώνονται κάτω από τα μάτια. Κάπου κάπου ακούς τα κεφάλια τους να ξεστομίζουν μισές τις λέξεις και να σηκώνουν τα μανίκια. Σύμφωνα, μόνο σύμφωνα πια μπορούν να προφέρουν. Μπ, τζ, γκρ, βρμ, κλ, και προσπαθείς να μαντέψεις τα υπονοούμενα τους. Κανείς δεν προσπαθεί πια. Όλοι ψάχνουν να βρουν μια θέση, να σωριαστούν και μετά μαζεύουν τις σακούλες τους και προετοιμάζονται να κατέβουν στην επόμενη στάση. Τους κοιτώ, αλλά κανείς δε με προσέχει. Να θέλω να τους μιλήσω για τις Κυριακές τα απογεύματα, για τις μεγάλες Πέμπτες που καταλήγουν να γίνονται μικρά Σάββατα, για τις Παρασκευές μετά τη δουλειά. Θέλω να τους χαϊδέψω τρυφερά στα πρόσωπα, να τους πιάσω την κουβέντα για τον καιρό και κάπως να ξεχαστούμε και να κατέβουμε σε λάθος στάση. Να καθίσουμε για ώρες στην άκρη του δρόμου και να παρατηρήσουμε τους απέναντι και μετά αργά το βράδυ να πάμε σπίτι και να κάνουμε έρωτα. Όχι εκείνο το στριφνό δέσιμο των τενόντων, τον άλλον που μετά ανάβεις τσιγάρο και κάθεσαι για ώρες γυμνός πάνω από τα σκεπάσματα και κοιτάς το φωτιστικό. Οι επιβάτες τώρα είναι φορείς ιώσεων. Ξέρεις είναι φορές που δεν αντέχω αυτήν την επιφάνεια των κορμιών τους. Αλύγιστα όπως είναι, στερεώνονται στις θέσεις των λεωφορείων ή μαγκώνουν τις άκρες τους ανάμεσα στις αυτόματες πόρτες. Ποτέ δεν έμαθα να χειρίζομαι το κουμπί του stop. Μερικές φορές στη ζωή μεγαλώνεις απότομα, πριν την ώρα σου. Φοράς δυο νούμερα μεγαλύτερα παπούτσια, κάνεις ζιγκ ζαγκ και πατάς στις μύτες των ποδιών σου. Έτσι πάντα κάνουν τα  μικρομέγαλα παιδιά. Δε θέλω να μεγαλώσω άλλο, αλλά υπάρχουν κάποιοι που σου υπενθυμίζουν τους νόμους της βαρύτητες, όπως παλιοί συμμαθητές, κομπλεξικοί πωλητές ασφαλισμένων ζωών, γυναίκες θεούσες, υπάλληλοι σε εφεδρεία, αφεντικά που δε θυμούνται γενέθλια και γιορτές, γιατροί που κοιμούνται στις νυχτερινές βάρδιες με νοσοκόμες, μικροαστοί της επαρχίας, αδέξιες ντάμες. Ακόμα με βλέπω να ψάχνω καπάκια και να κοιτώ να βρω αυτοκόλλητα μέσα στα γαριδάκια. Το μόνο που σου έχει απομείνει φίλε μου είναι το όνειρο, κοίτα από αυτό να πιαστείς, και να έχεις στο νου σου αν ποτέ φοβηθείς, ότι κανένας μαλάκας δε θα στο στερήσει.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Λάθος κρίση, Μέσα μαζικής κονσερβοποίησης, Οριένταλ Ντριμς, Οι Άλλοι, Συνουσίες, Το Κορίτσι and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Το Όνειρο

  1. Και το καλύτερο εφόδιο για το όνειρο είναι να μην μάθεις ποτέ να χειρίζεσαι το κουμπί του stop. Κατά τα λοιπά, όπως τα λέτε είναι.

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Takis x λέει:

    Ακαταμαχητη.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s