Sex on the beach*

*(Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή» Κων/πολης 30/11/2010)

Προσπαθώ να διαβάσω τον Αρανίτση στην «Ε», αλλά παραδίδω τα όπλα. Συγκρατώ μόνο κάποιες από τις λέξεις που χρησιμοποιεί και τις σημειώνω στο μπλε τετράδιο μου. Δεν απολαμβάνω να διαβάζω εφημερίδες μέσα από το ίντερνετ. Προτιμώ τα χέρια μου να μελανιάζουν και να αισθάνομαι την ιδιαίτερη αυτή μυρωδιά του χαρτιού που κάνει χράτς χράτς όταν γυρίζουν οι σελίδες. Λησμονώ τον μπλου μπλακ (εξαιτίας των εφημερίδων) Αθηναϊκό καναπέ μου. Ακολουθεί γκρίνια και παραμιλητό, με άμοιρο αποδέκτη τη συγκάτοικο μου. Εκείνη μην αντέχοντας τη μουρμούρα, ανοίγει το παράθυρο και τις κουρτίνες, για να μπει λέει καθαρός αέρας, μάλλον για να πάρει αέρα εκείνη.

Έξω έχει ήλιο και οι νεαροί της γειτονιάς μου κάθονται πάνω στα πεζοδρομία και τρώνε πασατέμπο. Σφυρίζουν, μιλάνε για ποδόσφαιρο, γελάνε, ρεύονται και παραδίδουν μαθήματα αγγλικών ο ένας στον άλλον. Μερικές από τις προτάσεις που μαθαίνουν είναι και οι εξής «Sex on the beach». Υποδυόμενοι την αμερικάνικη προφορά στήνονται σα καουμπόηδες και το επαναλαμβάνουν λες και είναι στα πλατό κάποιου στούντιο για να γυρίσουν το διαφημιστικό του γνωστού κοκτέιλ. Η κομπανία θα μείνει εκεί ακριβώς στο ίδιο σημείο, έξω από το μπακάλικο, μέχρι αργά το βράδυ. Παρατηρώντας τους, αναρωτιέμαι αν ποτέ απομακρύνονται από τα στενά όρια του κόσμου τους. Λένε ότι σε κάποιες γειτονιές της Πόλης, μένουν άνθρωποι που δεν έχουν δει ποτέ το Βόσπορο. Κάποτε μια τρελή Τουρκάλα καλλιτέχνης, ναύλωσε ένα λεωφορείο και διοργάνωσε μια εκδρομή στη θάλασσα για τα παιδιά αυτά. Μαγνητοσκόπησε το συμβάν και το παρέδωσε για ανάλυση στους εδώ φιλοσοφικούς-καλλιτεχνικούς κύκλους. Μάλλον τα συμπεράσματα θα παρέμειναν κλειστά στις ακριβές βιβλιοθήκες τους, εκεί όπου πάντα σκονισμένα μένουν.

Κάνει ζέστη και ο καφές στέγνωσε μες στο φλιτζάνι. Η τούρκικη ΔΕΥΑΑ μας έκοψε για ακόμη φορά το νερό. Υποφέρω από αυτές τις αναπάντεχες διακοπές. Δεν αντέχω τη ξηρασία του σπιτιού και βγαίνω έξω. Ένας ξένος ποδηλάτης τρέχει στην άδεια λεωφόρο και παρασύρει τις άδειες πλαστικές σακούλες, που λιμνάζουν στις άκρες των δρόμων. Το μικρό αεράκι που δημιουργείται, καταφέρνει να μου σηκώσει τη φούστα ψηλά. Οι εποχές μπερδεύτηκαν. Ζούμε ξανά ένα μικρό καλοκαίρι. Κάποιοι φίλοι μου είπαν ότι στην Πρίγκιπο τα παιδιά με τα μπανιερά στο χέρι, σχεδίαζαν τις βουτιές τους. Βγάζω τη ζακέτα και μένω με το κοντομάνικο. Πιάνομαι πάνω στα κάγκελα και χαζεύω μέσα από το κενό τον Κεράτειο Κόλπο.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή ζήλευα επειδή ο μπαμπάς μου, έδινε περισσότερη σημασία στις εφημερίδες του, παρά σε εμένα. Εκείνος ευρηματικός, για να με κάνει να τις συμπαθήσω έπαιρνε τις σελίδες με τις αγγελίες και αφού τις τετραγώνιζε, μου έφτιαχνε χάρτινα καράβια. Τότε τις αγγελίες, αν δεν τις χρησιμοποιούσαν για χειροτεχνίες, τις έβαζαν κάτω από τον τενεκέ του λαδιού, ή κάτω από το κουτσό τραπεζάκι της κουζίνας για να ισορροπήσει με το ύψος των καθιστών σωμάτων μας. Τώρα πια, απ’όλη την εφημερίδα, πρώτα ανοίγεις το ένθετο με τις αγγελίες για να βρεις δουλειά και ύστερα αφού έχεις ψαλιδίσει με επιμέλεια τις πιο δημοφιλείς, τις κολλάς και πάνω στο ψυγείο για να σου θυμίζουν ότι είσαι άνεργος.

Στο δρόμο προς το σπίτι ακούω πάλι τα αγόρια. Η βελόνα του πικάπ έχει κολλήσει εδώ και ώρες, ακριβώς στο ίδιο σημείο. Εκνευρισμένη, επαναλαμβάνω και εγώ δυνατά, μάλλον ουρλιάζοντας, «SEX ON THE BEACH!».

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Ιστανμπούλ, Οριένταλ Ντριμς, Το Κορίτσι, ξεσκόνισμα and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s