On the road*

 

*(Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην «Απογευματινή Κων/πολης» 4/10/2010)

«They danced down the streets like dingledodies, and I shambled after as I’ve been doing all my life after people who interest me, because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes «Awww!»» Τζάκ Κέρουακ.

Βαρέθηκα τη μετριότητα που σερβίρει ο ελληνικός κομφορμισμός. Τις μεγάλες και άδειες ιδέες που αναδύονται μέσα από τις αδαείς και ρηχές φωνητικές χορδές του κάθε κομπλεξικού ασφαλισμένου. Κάποτε χαριστήκαμε και εμείς οι αχάριστοι. Ακόμα και εδώ τα πάντα είναι ομόλογα χαρτιά. Τα πάντα ρυθμίζονται με συμβόλαια. Υπογραφές και σφραγίδες, και δαχτυλιές πάνω σε πληκτρολόγια. Αυτοματοποίηση ακόμα και στις σχέσεις. Σχέσεις φαινομενικά ακίνδυνες, υποκριτικά επικίνδυνες. Μέσον, ρουσφέτι, γνωριμίες, μάρκετινγκ, σοσιαλάιζινγκ. Και βλέπεις τον κάθε πίθηκο να κλείνει τα μάτια, να κλείνει τα αυτιά, να κλείνει το στόμα και μετά να περιφέρεται μέσα στο χώρο φορώντας κασμιρένια μαντίλια και κλαρωτές φούστες και να μεθάει πίνοντας δηλητήριο μέσα σε πλαστικά ποτήρια.

Και πέφτεις στον δρόμο, υπακούοντας το σώμα σου. Και ενώ όλα γύρω σου χρωματίζονται με ψυχεδελικό φλουό ψάχνεις να βρεις την έξοδο κινδύνου. Να ζήσεις ατίθασα. Βαρέθηκα τις υποδείξεις και τους καθωσπρεπισμούς. Κουράστηκα να κουβαλώ τα απωθημένα του κάθε μνησίκακου συγκάτοικου της ζωής μου. Πόσο αφελής μπορεί να φαίνεσαι στα μάτια τους; Τι κρίμα να μη σε αφήνουν να κάνεις αυτό που αγαπάς. Ανακρίσεις, κατηγορίες και ενοχές και ύστερα μετάνοιες. Παραλογισμοί και εμμονές. Κοιτάζω τις χρωματιστές γρατσουνιές του Πόλοκ πάνω στον καμβά και ψάχνω να συναντήσω τους Εφιάλτες μου.

Πάντα γυρίζεις πίσω όσο μακριά και αν έχεις φτάσει. Η Πόλη, η παράνομη ερωμένη σε απατά με άλλους και πρόστυχα σε κοιτά στα μάτια και το παραδέχεται. Σε μαστιγώνει με συναισθήματα και υποσχέσεις και εσύ κρέμεσαι πάνω στα στήθη της. Περπατάω στους δρόμους της, παραμιλώντας για τα απωθημένα της Αθήνας και εκείνη μου βάζει στο πρόσωπο παγωμένες κομπρέσες που μυρίζουν φθηνό αλκοόλ. Και είμαι ακόμα θυμωμένη με τους άλλους και πιο πολύ με τον εαυτό μου.

Αθωότητα χαμένη. Κυνόδοντες εκτροχιασμένοι. Νομίζεις ότι μπορείς να τους κοροϊδέψεις; Τι κρίμα…Τα νιάτα είναι η αθανασία σου. Νομίζεις ότι γίνεσαι Θεός. Θα έδινα τα πάντα να κάπνιζα ένα τσιγάρο και να βυθίσω την απελπισία στα μάτια μου. Και πρέπει πάλι να ξεκινάς. Γκάζι τέρμα το γκάζι και μουσικές, πολλές μουσικές και μια αλλαξιά ρούχα, μέσα σε ένα μπατμομπίλ τούρκικο αυτοκίνητο. Βηρυτό, Τεχεράνη, Παλαιστίνη και ύστερα Αθήνα…

Σκασμένα χείλια και αφυδατωμένο σώμα. Έρωτες με μνήμη χρυσόψαρου. Πράσινες μπαρέτες, κόκκινο φόρεμα, μοβ σκελετός γυαλιών. Λουλούδια στα μαλλιά. Ένα μάτι να κολυμπάει στο λαιμό σου και αράδες από χαρτιά χωρίς παρενθέσεις, γεμάτα εικόνες ζωής και οξυγόνο, οξυγόνο…

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Ιστανμπούλ, Λάθος κρίση, Οριένταλ Ντριμς, Οίνος και θέαμα, Το Κορίτσι, ξεσκόνισμα and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to On the road*

  1. Ο/Η tina λέει:

    Eleni agapw na se diavazw. Mou kaneis kalo.
    Se filw. Mou leipete.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s