My dear Urban*

*(Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην «Απογευματινή Κων/πολης» 27/09/2010)

Περιμένοντας το «αύριο», το μεγάλο εκείνο «αύριο», δίχως τις έγνοιες να γεμίζουν με ρυτίδες τα θεληματικά μάτια των ενήλικων μου χρόνων. Προχθές με κοίταξα πιο προσεκτικά στον καθρέπτη. Μεγαλώνοντας ανακαλύπτω ότι μοιάζω περισσότερο στη μαμά Σοφία. Ευτυχώς είμαι ακόμα το κορίτσι του μπαμπά. Πόσα πρόσωπα άραγε κουβαλάμε μέσα μας και πόσες θύμισες; Τη μια νύχτα, είσαι το κορίτσι με το χρυσό στυλό (μεγάλη ιστορία) και ένα πρωινό, μια Τουρκάλα γιαγιά νομίζει ότι σε ξέρει. Περπατάω άσκοπα, στην παλιά γειτονιά του Ερντογάν, στο Κασίμπασα. Αφαιρούμαι στις σκέψεις και το βλέμμα μου κυνηγά να βρει καπάκια στην άσφαλτο, παλιά αγαπημένη παιδική μου συνήθεια. Μια γιαγιά με σταματάει και αρχίζει και μου μιλάει, εγώ αδυνατώ να την καταλάβω και της χαμογελάω με απώτερο σκοπό να την αποφύγω. Εκείνη όμως με τραβάει κοντά της, με φιλάει πεταχτά στο μάγουλο και μου δίνει μια καραμέλα…

Για καφέ στο τροπικό Urban. Ήχοι από κλιματιστικά, και εξαερισμούς. Ένα λάστιχο μετά μανίας ξοδεύει τα τελευταία αποθέματα νερού. Κάποιος στην κουζίνα, ξεβγάζει ποτήρια και πιάτα. Η μηχανή του καφέ γουργουρίζει σαν τις καπνοδόχους των παλιών τρένων, που συναντάς στις ταινίες γουέστερν. Θροίσματα από πλαστικές σακούλες σούπερ μάρκετ. Κλειδιά που κουδουνίζουν στα χέρια των περαστικών. Πόδια που σέρνονται πάνω στα δρόμο και ύστερα κρότοι από τα ξεραμένα κίτρινα φύλλα του Σεπτέμβρη. Υπόκωφοι ήχοι από μάτια που φλερτάρουν. Αγόρι στα δεξιά, κορίτσι στα αριστερά. Αυτός δήθεν διαβάζει εφημερίδα, και την κοιτά διψασμένα. Εκείνη λάγνα κρύβεται κάτω από το βέλο του καπέλου της, και παίζει νευρικά με το κουταλάκι του καφέ. Στο μεταξύ, παρεμβάλλεται και η φωνή της θεάς Holly Golightly που τους κάνει ατμόσφαιρα τραγουδώντας μόνο για αυτούς το «My Love Is».

Όλα είναι ευνοικά τοποθετημένα, να δεις όμως, που δε θα μιλήσουν. Θα πιουν τον καφέ τους και ύστερα θα αποχαιρετιστούν μόνο με τα σώματα τους. Τι κρίμα. Δίχως σασπένς θα περάσει και αυτή η μέρα. Πόσο θα’θελα να εξελισσόταν μπροστά στα μάτια μου μια ιστορία αγάπης. Βρίσκω πλέον ανιαρές και σαχλές τις αγάπες που διαβάζω στα βιβλία και βλέπω στις ταινίες. Δεν είναι και κανείς μας συντονισμένος στα fm του έρωτα, για να ενθουσιαστώ με τις διηγήσεις του. Φλυαρώ με τις σκέψεις και το κορίτσι έφυγε χωρίς να πει ούτε ένα αντίο. Το αγόρι μπερδεύεται και τώρα κοιτάει εμένα. «Μην κοιτάς εμένα!» γυρίζω απότομα και του λέω…

Στις όχθες του Γκαλίπτεντε…Γάτες, ντραμς, ούτια, μολυβένιοι δερβίσηδες, βέσπες και τουρίστες. Ξεφυσώ και αναρριχώμαι πάνω στο δρόμο για να αποφύγω τα εμπόδια. Ένα εμπόδιο (Αμερικάνα στρουμπουλή τουρίστρια) με σιδεράκια με σταματάει και μου ζητάει να την τραβήξω μια φωτογραφία. Της δείχνω ευγενικά την οδοντοστοιχία μου και παίρνω την κάμερα στα χέρια μου. Όσο εκείνη φτιάχνει το μαλλί, στρώνει τη μίνι φούστα της με το χέρι ατμοσίδερο και προσπαθεί να αποφασίσει ποια πόζα θα πάρει, εγώ σκέφτομαι να φύγω με την κάμερα μαζί.  Πριν προλάβω να πραγματοποιήσω τη σκέψη μου, μου φωνάζει -«Cheeseeeee!».

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Ιστανμπούλ, Οριένταλ Ντριμς, Το Κορίτσι, ξεσκόνισμα and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s