Lady Day*

*(Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή Κων/πολης» 20/09/2010)

Σάββατο νωρίς το πρωί, τελευταίες αναλαμπές καλοκαιριού. Είμαστε στην ταράτσα του Γ. Έχει προηγηθεί μια μεγάλη νύχτα Παρασκευής στο Kumbara, υπό το αχνό φως του σούρουπου και τις μουσικές από το τόσο κοντινό μακρινό παρελθόν. Η φωνή του Αλπέρ ευαίσθητη, πάλλεται μέσα από τις ζοφερές λέξεις λυγίζοντας ακόμα και τα πιο δύσκαμπτα σώματα. Η ώρα είναι περασμένη και εμείς ακόμα πίνουμε γαλλικό κρασί. Η κούραση της εβδομάδες, το άγχος της επόμενης, το σκηνικό θυμίζει λες και ξημερώνει Κυριακή. Η γέφυρα του Βοσπόρου μοιάζει να φλέγεται. Ιστορίες από το Βαν, από το Παρίσι, από το Βερολίνο, την Αθήνα, την Άγκυρα πάνω σε ένα ποδήλατο. Γάτες με ένα γαλάζιο και με ένα πράσινο μάτι, κόκκινοι λεκέδες πάνω στους δρόμους, ποντικοί, φοβίες παιδικές που στιγμάτισαν τα σώματα μας. Λες και παίζουμε όλοι μαζί ένα παιδικό παιχνίδι, που μοιάζει πολύ με το «θάρρος ή αλήθεια» των μεγάλων. Εξομολογήσεις μιας παρατεταμένης αθωότητας, κάτω από τη νυχτερινή λιακάδα. Silver Future…

Εντέλει, Σάββατο…ή Κυριακή; Ακόμα δε μπορώ να το ξεδιαλύνω στο μυαλό μου. Οι She&Him παίζουν τις μουσικές τους στον υπολογιστή. Πόσο θα ήθελα να είχα ένα τζουκ μποξ ή έστω ένα πικάπ. Η μαμά μου, έκανε το έγκλημα να δώσει σε έναν Πακιστανό το πικάπ του μπαμπά, για να ακούει λέει μουσική, ο καημένος. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι πως κρατήθηκα και δεν έγινα μητροκτόνος. Ευτυχώς, την τελευταία στιγμή κατάφερα να σώσω τους δίσκους. Χθες ο Μ. με ρώτησε πώς πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στην Ελλάδα. Εγώ, χωρίς να σκεφτώ του απάντησα, με την Billie Holiday. Τις Κυριακές, αργά το πρωί ο μπαμπάς μου καθόταν στο σαλόνι παρέα με τις εφημερίδες του. Αφού καθάριζε τους δίσκους του και άφηνε τη βελόνα απαλά να ακουμπήσει τις δυσδιάκριτες γραμμές της επίπεδης πύρινης σφαίρας, η φωνή της μαύρης ορχιδέας στριμωχνόταν στο μικρό και ταπεινό του σύμπαν. «All of me» και καφές χωρίς τσιγάρο και «The man I love». Μάλλον είναι Κυριακή…

Από μια χαραμάδα της κουρτίνας, ο κλέφτης ήλιος με λεηλατεί καίγοντας το πρόσωπο μου. Δεν έχω δύναμη να σηκωθώ να τον αντιμετωπίσω. Πόσο θα ήθελα το σπίτι να γέμιζε τώρα με τη μυρωδιά του φρέσκου καφέ. Κυριακή μου θυμίζει αυτή η μέρα και πράγματι είναι. Ζωσμένη ακόμα από τον ύπνο, κάνω μηχανικές κινήσεις. Βραστήρας, μουσική, ντούζ, και tutku. Όλοι στη γειτονία χαχανίζουν όταν με βλέπουν να ρίχνω το καλάθι και να φωνάζω, δε ξέρω και εγώ με πόσα ντεσιμπέλ, στον Ταχσίν Μπέι να με προμηθεύσει με τα αγαπημένα μου μπισκότα. Ο καφές είναι έτοιμος και η Billie Holiday μου περιγράφει πώς είναι το φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη. Στη συζήτηση μας μπαίνει και η Dinah Washington, καμμένη από έρωτα, μας επιβεβαιώνει, ότι όσα δεν μπορεί να τα φέρει ο χρόνος, τα φέρνει η στιγμή και στην περίπτωση μας η μέρα αυτή.

Αφήνω τα κορίτσια να συνεχίσουν τις φιλοσοφίες τους και παίρνω τη Φιστίκ (ναι έχουμε και σκυλί) και βγαίνουμε έξω να περπατήσουμε στον ήλιο. Τρέχω μαζί της στα σοκάκια μέχρι να λαχανιάσω. Οι γάτες αφηνιάζουν, οι περαστικοί μας κοιτούν απορημένοι, και τα αυτοκίνητα θέλουν να μας πατήσουν. Κάποτε σταματάμε. Στο μικρό καφέ του Yıldırım Bey, η Billie Holiday πίνει τούρκικο καφέ και μας γνέφει από μακριά να της κάνουμε παρέα…

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Ιστανμπούλ, Οίνος και θέαμα, Το Κορίτσι and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Lady Day*

  1. Ο/Η Takis x λέει:

    Δεν σας προλαβαίνουμε πια Αγαπημενη…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s