Παρασκευή βράδυ…

Κλέβεις τίτλους από ταινίες και τις φοράς για δικές σου. Είναι σαν τις λέξεις μερικών πλασμάτων που θα ήθελες να της είχες πιει εσύ. Τώρα απλά της προσφέρεις στους φίλους λέγοντας ψέματα πως τις σκέφτηκες εσύ. Βαρέθηκα αυτά τα τεστ και τα δείγματα της γραφής, το περίμενε στις αίθουσες αναμονής ή δίπλα στα γραφεία των γραμματέων που κάνουν δήθεν ότι δουλεύουν, ενώ φλερτάρουν στο φέισμπουκ με το αγόρι που φέρνει την πίτσα . Βαρέθηκα τις ραγισμένες κούπες του καφέ των χλομών «περίμενε» και των «σε λίγο». «Το πολύ αργά» σε κάνει να σκέφτεσαι, να σπάσεις την πίκρα σου με τις καραμέλες του πράσινου βάζου. Και θέλεις να κρυφτείς, αλλά τα χρυσόχαρτα κάνουν χράτς χράτς και μετά τα δόντια σου κάνουν νταπ νταπ. Ξέχασες, ότι οι καραμέλες στους χώρους ευρέσεως εργασίας είναι φτιαγμένες από πέτρα. Χθες ήπια πολλά τζιν τόνικ και στο τέλος οι φέτες λεμόνι βούλιαξαν και έφτασαν τον πάτο. Πιο πριν ήθελα να πάρω τα παγάκια και να τα βάλω μέσα στις μπλούζες των άλλων αλκοολικών, μήπως και τους κάνω να χορέψουν. Αντί όμως να κάνω το σωστό, συνέχιζα να χαζεύω τον μπάρμαν μήπως και καταφέρω να με κεράσει ένα ποτό. Στην ίδια παράλογη ταχύτητα ξανά, και η πίεση στο κεφάλι η ίδια. – Πώς είναι άραγε να υποφέρεις από σχιζοφρένεια;  Κι ο μπάρμαν απλά δε σου απαντά.  Και πάλι οι γνωματεύσεις σε καθιστούν ανίσχυρο. Εισοδηματίες παραπόνων. Και ξέρεις ε…μπορώ να σε νικήσω. Το έκανα παλιά, όταν παραβγαίναμε με τα αγόρια στο τρέξιμο. Πάντα τελευταία έφτανα, αλλά τουλάχιστον ακουμπούσα το τέρμα. Να σου λείπει ο σκοπός και το όνειρο, είναι ασύμφορα σε τούτη την οικονομικά ρυθμισμένη ζωή μας. Ο Μ. μου έλεγε στο τηλέφωνο για αυτά που θα υπάρξουν και για τα κορμιά που τα υποφέρουν όλα. Λες να λέει αλήθεια; Προς στιγμής κοντοστάθηκε η φωνή μου στο ακουστικό, θαρρώ πως τον πίστεψα. «Αυτό που θέλω μαλάκα θα γίνει γιατί και εσύ το θέλεις» αυτό έγραψε ο Μ. και με αναστάτωσε για αυτά τα επόμενα που είναι αναπόφευκτα. Εδώ στην επαρχία οι άνθρωποι ρεμβάζουν τη ζωή και πίνουν τζιν τόνικ και οι άλλες συζητήσεις εκκρεμούν. Μήπως η σωτηρία βρίσκεται στη γεμάτη  από κόμπλεξ επαρχία; Μπορεί… δε ξέρω, τουλάχιστον εδώ ακόμα ερωτεύονται, πηδιούνται κρυφά, πίνουν καφέδες, κάνουν ποδήλατο, και τραμπάλα και κούνια στην παιδική χαρά. Απλά οι συλλογισμοί, πάντα θα παρερμηνεύονται τώρα που μπήκε στη ζωή μας η Κρίση με το κ κεφαλαίο. Εγώ μέχρι πρόσφατα γνώριζα μόνο την Κρησάρα και αυτήν με λάθος ερμηνεία. Και είναι μονάχα Παρασκευή βράδυ…

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Λάθος κρίση, Μονόλογοι, ξεσκόνισμα and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s