Η απαγωγή

Άλφα πι άλφα γάμα άλφα γάμα ωμέγα, απαγάγω. Δεν περισσεύουν πια θέσεις στον καναπέ και στις κούπες του καφέ ονειροβατούν κατσαρίδες. Τα κουζινομάχαιρα ορειβατούν στα πλακάκια της κουζίνας και στα κόκκινα μάτια βράζονται αυγά. Παραιτούμαι από τον πληθυντικό. Ποτέ μου δε συμμορφώθηκα με τον αντίκρυ ενικό κόσμο. Παρέμεινα ενοχλημένη να κινούμαι στο ενδιάμεσο, για να αποφύγω τις προσμίξεις και τις μίξεις με τους αριθμούς και τις πτώσεις. Ενδιαφέρον και συμφέρον. Και λύνομαι στο ακουστικό σχηματίζοντας τους πόθους μου στους τελικούς αριθμούς σου. Η ζωή αυτή δε μοιάζει με καμία προηγούμενη, απλά είναι πιο βαρετή από κάθε επόμενη. Το ανίκητο της ηλικίας φταίει που παραμένει στο ίδιο ζεστό τηγάνι και τραβάει τα ρουθούνια των επίδοξων θηρευτών. Τι να απόγιναν οι λέξεις; Καρφώθηκαν αταίριαστα στις χροιές μιας απολογητικής φωνής που κρύβεται πίσω από μαλλιαρές βούρτσες που μοιάζουν με μικρόφωνα. -Σβήσε πια αυτό το φως! -Έχει χαλάσει ο διακόπτης. -Ανέβα στη σκάλα και ξεβίδωσε τη λάμπα. Η σκάλα όμως χάθηκε στη μετακόμιση, την πήρε καταλάθος ένας ελεγκτής εναέριων γραμμών, για να σκαρφαλώνει στον καφεκόκκινο κορμό της κερασιάς του αεροδρομίου και να αγναντεύει τις συναντήσεις των πλοίων. Είναι στιγμές που νιώθω μια πίεση ψηλά στην καρδιά, όταν κρέμομαι στα κλαδιά των δέντρων. Φοβάμαι ότι πάντα θα υποφέρω από αυτόν το νευρικό πόνο. Να είναι που δε λέω αυτά που σκέφτομαι δυνατά, παρόλο που κάνω πρόβες με τη μαλλιαρή βούρτσα. Τα ντεσιμπέλ ανησυχίας, ενοχλούν μόνο τους βαρήκοους και εγώ ευτυχώς πάσχω από μυωπία, αλλά και από υψοφοβία. Μάλλον θα φταίει αυτό. Και ξέρεις ε φοράω πάντα 3D γυαλιά, αυτά με τις κόκκινες και μπλε ζελατίνες που μεγαλοποιούν τα προσκείμενα στη ματαιότητα. Πώς γίνεται όμως μέσα στο πλαστικό να αναπνέει ο θυμός; Μάλλον τον προκαλεί η ασφυξία της παραίτησης. Μου λείπουν όμως οι εικόνες. Αυτές του τελευταίου κλικ, των ασπρόμαυρων ταινιών και φωτογραφιών του 60. Τελικά τι θα απογίνουμε ύστερα από αυτό; Δε ξέρω να σου πω. Εγώ θέλω απλά να εξαφανιστώ ανάμεσα στις λεπτές ρίγες των ανδρικών πουκαμίσων. Κανείς δε θα με αναγνωρίσει εκεί, ούτε και οι γυναίκες που θα τα σιδερώσουν.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Έχω μυωπία, Λάθος κρίση, Μονόλογοι, ξεσκόνισμα and tagged , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Η απαγωγή

  1. Ο/Η Theorema λέει:

    Εγώ θέλω απλά να εξαφανιστώ ανάμεσα στις λεπτές ρίγες των ανδρικών πουκαμίσων. Κανείς δε θα με αναγνωρίσει εκεί, ούτε και οι γυναίκες που θα τα σιδερώσουν.

    (!!!!!!!!!!!!)

    (Ρε γμτ, γιατί τα διαβάζω αυτά τα μπλογκ? Γιατί? Γιατί?… ΓΙΑΤΙ?…)

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s