Γράφοντας αναγνώσεις

Συζήταγα με ένα φίλο που γράφει μόνο νουάρ ιστορίες και γεωμετρικά κείμενα για σοβαρούς ανθρώπους που πάσχουν από την πάθηση της μυωπίας. Μου έλεγε, ότι του αρέσει να ξέρει, ότι τον διαβάζουν όμορφα κορίτσια. Η αγωνία τους λέει, περιπλέκεται και αυτή μέσα στο αναποδογύρισμα των σκέψεων του και τα μικρά αισθαντικά τους επιφωνήματα, φωνασκούν ελαφριά ανάμεσα στις λέξεις του. Ποτέ μου δεν αναρωτήθηκα για τα πρόσωπα των ματιών, που υπογράφουν με συνθήματα και κωδικούς πάνω στις διάφανες τετραγωνισμένες σχεδόν πλάκες, που απεικονίζουν τα πάθη μου. Αυτή η μερική σχέση αναγνώστη και γραφιά, η τόσο εξουθενωτική, εξαιτίας της ανταλλαγής εύηχων και σε υψηλό τόνο βαρύτονων συναισθημάτων είναι μυστική, διαπεραστική και ηλεκτροφόρα. Η προσωποποίηση της φέρνει πάντα την αμηχανία. Ως εκεί αντέχουν και οι δύο, στον αχανή χαμό από το κύλισμα των σελίδων και στο τικ τακ των πολυάριθμων πλήκτρων, οι περαιτέρω συνεννοήσεις ανήκουν σε χροιές που υποφέρουν από στερητικά σύνδρομα του πράσινου οινοπνεύματος. Είναι θελκτικό όμως να ξέρεις, ότι κάποιοι προφέρουν και συλλαβίζουν τις ανυπεράσπιστες εικόνες σου, που τυπογραφούνται ατάκτως στο υδροφόρα παράταιρα αγγεία των σωμάτων τους. Ο πιο μεγάλος μυς του σώματος τελικά δεν είναι η καρδιά, αλλά τα πλανητικά σύμπαντα του εγκεφάλου. Τα όμορφα κορίτσια και τα όμορφα αγόρια πάντα θα νοσταλγούνται πάνω σε κρεμασμένες καρποστάλ, που μυρίζουν ξύλο και αλάτι. Τα βιβλία και τα σημειώματα σου θα διαπερνιούνται από τα μακριά τους χέρια και θα φοριούνται σαν καπέλα που θα τους προστατεύουν από τον ήλιο. Μικρές προτάσεις απύθμενες θα σημαδεύουν τις πρωινές και τις βραδινές τους συνάξεις και θα κάνουν μαζί τους έρωτα, αυτόν τον ελεύθερο χωρίς προφυλάξεις και αναγκαστικούς καφέδες των τυπικών άγουρων πρωινών. Ο χρόνος γραψίματος και διαβάσματος είναι μοναδικός και καθυποταγμένος στις ορέξεις του αλλόκοτου γράφοντα και του πραγματικού πρωταγωνιστή αναγνώστη. Τουλάχιστον, αυτό που μας απέμεινε από την αναστάτωση του μαδημένου τούτου καλοκαιριού, είναι το αναπτυγμένο άτακτο αύριο, που χωράει ολάκερο μέσα σε ραγισμένες οθόνες και σε σημαδεμένα φύλλα που είναι βαθιά χωμένα μέσα στην άμμο. Γιατί συνεχίζουν όμως και γράφουν οι ονειροπόλοι; Επειδή μάλλον διαβάζονται από ανθρώπους που κάνουν ακόμα όνειρα.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Μονόλογοι, Οι Άλλοι, Συνουσίες and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s