Φιάλες Οξυγόνου

Θα κοπούν κάποτε οι γλώσσες των δοσίλογων, ο χρόνος παραμονεύει πάντοτε εις βάρος τους. Από το πατάρι της χαμένης ιδεολογίας, αγναντεύεις με ματογυάλια το σύστημα, που σε καθήλωσε πάνω στα δέντρα. Αλήθεια για πόσο ηλίθιο με προσπερνάς; Μείωσε ταχύτητα, άδικα παγιδεύεσαι για να σωθείς, αφού αυτοί που σε κυνηγούν μοιραία θα σε προπηλακίσουν. Κι όταν σε διάταση θα έχεις προεκτείνει τα άκρα, θα δικαιολογήσεις τη βλακεία σου με την παρεξήγηση, ή με τον εκτοπισμό μιας αστικής συγνώμης. Ξεχνάς όμως, ότι αυτό που εξελίσσεται, δεν ανήκει στα σωματεία του λάιφ στάιλ. Αλήθεια, πολέμιες στο ίδιο μέτωπο μπορούν να βρεθούν οι βαθιές ψυχές; Ψυχή βαθιά, όπως του επικείμενου εμφυλίου του καναπέ και της πλατείας. Δεν παίρνει πια το τζούκ-μποξ δραχμές, ούτε και ευρώ για να παίξει τον εθνικό ύμνο. Κι ήταν πολλοί αυτοί, που το κλότσησαν δυνατά, για να λειτουργήσει και αυτό πεισματικά ρευόταν μόνο στοίχους του Bowie. Επάρατος ασθένεια και το τραύμα διαμπερές, σου άφησε μια ενόχληση στον αυχένα. Κι όταν κάνεις τους απολογισμούς, θυμάσαι ότι προκλήθηκε από τα συνεχόμενα χτυπήματα στο μηχάνημα με τα κουμπιά και τους δίσκους. Σε περιόδους λάθος κρίσης, όπως αυτή, που δε μουρμουρίζεις μετάνοιες σε πιάνει και ξύνεις την πληγή. Νομίζεις, ότι έτσι δε θα ενταθεί το πιάσιμο στα χέρια, αυτό όμως συνεχίζει και πρήζεται και εσύ μελλοντικά θα υποφέρεις από αρθριτικά. Άγνοια και βλακεία φοριούνται μπρος πίσω σαν τα χορωδιακά κομματικά πλακάτ και τρέχουν αδέσποτα στα εξώφυλλα του πουθενά. Λυπάμαι και οικτίρω τους παρ’ολίγον συνταξιούχους, εκφραστές των ιδεών της μεταπολίτευσης. Οι ηλεκτρικές τους καρέκλες παρέλυσαν από τα νερά, που έμπαζε το οικοδόμημα της βλακείας. Γιατί δε δηλώνουν παραίτηση; Γιατί δε δηλώνουν εξάντληση; Έχει να κάνει πάλι με τα παιδικά τους σύνδρομα που κουβαλούν σα φορτία στις καμπουριασμένες πλάτες τους; Όχι! Όλα τελικά είναι θέμα αλαζονείας. Εξαντλήθηκα με την επωδό της ελληνικής τους κακομοιριάς, που δε φαντάζεται μια λύση κοντινή. Τρωγόμαστε ρητορικά με φιλοσοφικές παραπομπές και στο μαγνητόφωνο παίζονται τα ίδια επαναστατικά τραγούδια, αταίριαστα με το τωρινό της μνήμης μας. Με πονάει το στομάχι μου, από την αηδία και όσο καλοκαιριάζει αίφνης διαπιστώνω, ότι οι πληρωμένοι πεφωτισμένοι μου κλέβουν σιγά σιγά την αναπνοή. Αλίμονο σε όλους αυτούς που υποτίμησαν τις φιάλες οξυγόνου.  

 

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Αθήνα, Λάθος κρίση, διαφημίσεις and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Φιάλες Οξυγόνου

  1. Ο/Η Radiokitchen λέει:

    Και παραίτηση να δηλώσουν κι άλλοι να κυβερνήσουνμ, το εργασιακό και δη η ανεργία θα παραμείνουν στο ίδιο χάλι… αυτό είναι το ζητούμενο, λοιπόν.

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Αχ Ελένη λέει:

    Αγαπημένο μου Ράντιο μην είσαι απαισιόδοξος. Αν έχει απομείνει κάτι ηθικά ακέραιο από όλα αυτά είναι η ελπίδα…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s