Οι ελάχιστοι εαυτοί

Νεύρα πολλά νεύρα και το μέσα γίνεται έξω διαμορφώνοντας συστάσεις και εξορισμούς. Μπουρδέλο και κόκα κόλα σε κόκκινο μπουκάλι. Στην πιάτσα δε βρήκες μαύρες καλλονές με ψηλοτάκουνα να χορεύουν αγγίζοντας τα γεννητικά σου όργανα. Μονάχα είκοσι ευρώ για το κάθε κεφάλι. Μετά όμως τα ντοκιμαντέρ, αύξησαν την ταρίφα τους. Πριν λίγες μέρες, όταν πήγες να τις δεις, είχαν αφανιστεί. Πάει, χάθηκαν κι αυτές. Δεν πρόλαβες το μακελειό και τώρα μετανιώνεις που δεν τις έσωσες, που δεν τις παντρεύτηκες. Ήσουν κρυφά ερωτευμένος μαζί τους, αλλά γούσταρες να πληρώνεις. Ακόμα καταναλώνεις στα σούπερ μάρκετ, αντί να κλέβεις τσίχλες από τα περίπτερα. Τα κορδόνια λυτά και το μακό στους ώμους σκισμένο, από τα χέρια που σε έδεσαν στις αμίλητες πορείες. Σκασμός και ταραχή. Το καρδιογράφημα σκιαγραφείται με αποξηραμένα ζυμαρικά, που οι κύλινδροι τους αφομοιώνουν τις γενετήσιες σεισμικές δονήσεις. Μίλα μου γαμώτο, μίλα μου! Κυκλοφορείς με έναν σεισμογράφο και μια γραφομηχανή που γράφει με κόκκινο μελάνι. Τόση οργή και καταδίκη. Σταθερές, συμπιεσμένες και ρητές απαντήσεις. Σχήματα ίδια, μελό, υποτονικά και η ακούραστη υπομονή σου, σε σπρώχνει μέσα, σε μια κινούμενη άμμο, που ρουφά το μεδούλι της σκέψης σου. Όλα συμπυκνώθηκαν σε 140 χαρακτήρες. Η ανάσα σου χρονομετριέται όπως και τα αντανακλαστικά σου. Και ναι, δημιουργήθηκε ο τέλειος άνθρωπος, χωρίς το ψεγάδι του αυθορμητισμού, απλά η θερμοκρασία του σώματος του είναι υπό το μηδέν και αντιδρά σπαστικά στις ενώσεις. Νεύρα, νεύρα, πολλά νεύρα και άμπρα κατάμπρα και όλα φεύγουν, απομακρύνονται. Μια στοίβα από λέξεις και δεν εννοούν το μέσα σου. Με κάνεις και υποφέρω. Πότε, μετακινούμενο στη λήγουσα και στην παραλήγουσα και μετράς τις συλλαβές του, στα δάχτυλα των χεριών σου, ρυθμικά και ασύμφορα, σα να με κοροϊδεύεις. Παίζεις αμπάριζα ακόμα και στην αληθινή ζωή και εγώ βαρέθηκα τα παιχνίδια. Παρατυπίες παντού γίνονται, θα μου πεις και εγώ θέλω να σβήσω το σχεδιάγραμμα σου. Να ελαχιστοποιήσω την ανταπόκριση σου, στην επιφάνεια της πραγματικής ζωής. Πάνω κάτω όλοι έχουμε ελάχιστους εαυτούς για να αναμετρηθούμε. Αδημονώ για το καλοκαίρι.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Αθήνα, Λάθος κρίση, διαφημίσεις, ξεσκόνισμα and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s