Αντίστροφη Μέτρηση

Αντίστροφη μέτρηση και ανεπαρκείς διατάξεις, που χωρούν αναθεωρήσεις και δεύτερες γνωματεύσεις. Αθήνα 2046. Ανδροειδή και ρεπλίκες, περιφέρονται στο ενδιάμεσο χώρο του καθαρτηρίου. Δήθεν άνωθεν παρεμβάσεις με την απειλή του νομιμοποιημένου όπλου της εξουσίας, να χορεύει σάμπα στους ξανθούς σου κροτάφους. Η αυτοκρατορία του δήθεν και του μέτριου προς ωμού, με μια μικρή εσάνς αίματος. Κεσέδες με αγελαδίτσα φάγε να ντύνουν αποκριάτικα τα κεφάλια των πολιτικών. Και εσύ, χαμένος στη δυστοπία σου, να ονειρεύεσαι τις ανύπαρκτες εξόδου κινδύνου. Και η κρίση μοιάζει με απόγνωση. Βήμα, βήμα, βήμα ταχύ, πάνω στις μακρο-οικονομίες κλίμακας, με μικρές αποκλίσεις προς τα αριστερά, καθώς ακόμα είσαι άπειρος, άμαθος πάνω στα πέδιλα του πατινάζ. Και βλέπεις από το παράθυρο νοικοκυρές με κόκκινα κραγιόν και λούτρινες αρκούδες να βολτάρουν πάνω σε φιστικί βέσπες. Λεξοτανίλ, ταβόρ, παναντόλ και η λίστα με τα χρωστούμενα στιγματίζεται με το «σε δέκα έξω». «Τρεις και μέσα». Και βαθμηδόν μετρήματα. Παραμιλητό και τσίχλες χωρίς ζάχαρη, επίτηδες για να μην κάνεις φούσκες. Και στη δουλειά, κάθεσαι σε πλαστικές καρέκλες αγορασμένες από τους γύφτους στα πανηγύρια του 15αύγουστου στα χωριά της Θεσπρωτίας. Στη δουλειά τη χθεσινή, σαν εφημερίδα περσινή, ασυντόνιστη με την εποχή. Και οι αξίες ξεθυμαίνουν και οι σχιζοφρενείς αντιδράσεις βρίσκονται υπό την επήρεια της αιθανόλης. Αναθεματίζεις τη ζέστη και τα μικροσκοπικά σορτσάκια που σφίγγουν το γενετήσιο υμένα σου. Και μονολογείς βρίζοντας μπροστά στον καθρέπτη, τον απέναντι εαυτό σου. Καημένη γενιά, με τα εγχειρισμένα από το ζιλοτέιπ, μαύρα γυαλιά ηλίου. Γραφές παράλογες που μοιάζουν. Είναι πολυτέλεια πλέον, να κάνεις αυτά που ονειρεύεσαι. Είναι πολυτέλεια τα σαββατοκύριακα στο χωριό, το επίδομα αδείας, αναπηρίας, του τρίτου παιδιού, του 8ώρου, της διαφυγής προς τα άστρα. Μανία με τους μετεωρίτες και τον Έντγκαρ Άλαν Πόε να συμπράττει στις θεωρίες του σύμπαντος. Βαρέθηκες  να μετράς τα ένσημα για το ταμείο ανεργίας και να βλέπεις τους ολίγους να πληθαίνουν. Μετράς πλέον αντίστροφα και όχι αναλογικά. Οι δείκτες ανάπτυξης ήπιαν τζίν τόνικ και τρεκλίζουν. Σημασία, ζητάς προσοχή και ανακαλύπτεις ότι απλά είσαι το υποσύνολο ενός συνόλου που συντελεί το όλον. Μιμητισμός, υποκριτική ο πολιτισμός είναι μιμητική τέχνη ξέρεις. Αλήθεια πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να πηδήξεις από το παράθυρο; «Πέντε» απάντησε η ηχώ σου. «Ευτυχώς όμως πάντα υπάρχει από κάτω, μια τέντα-δίχτυ για να σε σώσει» συμπλήρωσε ο απέναντι εαυτό σου. Υποθέσεις και αναιρέσεις. Εκφοβισμοί που δρουν βαρέως στο βεβαρημένο εαυτό σου. Είναι η ώρα που επιτρέπει να παραλογιστείς και να συλλάβεις τα πιο αστεία νοήματα. Σε σώνει η μη κατανόηση των αναπάντεχων ελώδεις υπαινιγμών σου. Αυτόματη σπινθηροβόλα γραφή, χωρίς συστάσεις, παρενθέσεις, παραπομπές και βιβλιογραφία. Μάλλον ξέσπασπα δριμύ ασύνθετο και ευκαιρία αποκατάστασης νοητικής. Θέλω να πάω στην Αμερική. Το πλαστικό όνειρο της ευτυχίας, το έχω αποθυμίσει. Εγώ αυτάρεσκο, πομπώδες, μικροαστικό, πρωταγωνιστικό, ηττημένο. Θέλω να σκεφτώ σε συν, θετικό.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Αθήνα, Μιζέρια and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s