Ανερμάτιστη

Τι ζηλευτό να αισθάνεσαι τη λαχτάρα του άλλου να ανακαλύπτει. Και περπατάς μαζί του, αλλά το μόνο που σκέφτεσαι, είναι την ώρα που θα γυρίσεις σπίτι και θα ρουτινιάσεις μπροστά στην οθόνη του μικροϋπολογιστή μετά συνοδείας πικρού αχτύπητου καφέ με δέκα γουλιές γάλα. Και εκείνος θέλει να μάθει και να ρωτήσει «γιατί» και εσύ απαντάς και συντονίζεσαι ατσούμπαλα στο βηματισμό του, από αγγαρεία. Υποχρεωτικές ξεναγήσεις στην Πόλη και δεν κάνεις καν το κόπο να κάνεις μεγαλύτερο άνοιγμα του κεφαλιού, για να δεις τον κύριο που σε τραβάει με το λουράκι. Βαριανασαίνεις, «από το τσιγάρο» το αιτιολογείς σχεδόν ενοχικά, λες και έκανες ζημιά. Κάπνιζες δέκα χρόνια… και μετά ολιγόλεπτη παύση. Τυπικός φιλικός καφές για να τελειώνουμε και συζητήσεις εσκεμμένες, για να φέρουν τη σύγκρουση και να γίνεις αντιπαθής. Βαριεστημένες αποτυχείς προσπάθειες. Το ρολόι τρελαίνεται πάνω στον καρπό από το συνεχές πείραγμα των δαχτύλων. Παρά κάτι και τέταρτο, δε διακρίνεις τους δείκτες μέσα από το ιδρωμένο καντράν, πάντως είναι ώρα να φύγεις. Του λες αντίο και τον αφήνεις έρμαιο στην γκριζάδα της Πόλης.

Περπατάς λοιπόν εσύ, στο λόφο του Τεπέμπεσι, εκεί που κάποτε έκαναν τις Κυριακάτικες βόλτες τους οι Λεβαντίνοι και οι Ρωμιοί, και κοιτάς τους μαχαλάδες του Ταρλάμπασι, και του Ντολάπντερε. Στριμωγμένοι ασφυκτικά, με μπουγάδες και παιδιά αιωρούνται πίσω από την ομίχλη. Άραγε τα παιδιά που ζουν εκεί, θα παίζουν κλέφτες και αστυνόμους με όπλα ξύλινα ή θα είναι σαν εκείνα τα μικρά θηρία του Φατίχ Ακίν στην ταινία του στην «Άκρη του Ουρανού»; Πως γίνεται κάθε φορά, να αφήνεις μια σκέψη στη μέση και να καταπιάνεσαι με κάποια άλλη, με αποτέλεσμα να μην ολοκληρώνεις ποτέ; Εσύ! Το εγώ λοιπόν, έγινε εσύ; Και αυτό σαν κατηγορία μοιάζει, δεν απέχουν και πολύ το άλφα από το βήτα πρόσωπο, μόνο έναν αριθμό. Κουράστηκες για σήμερα να γίνεις συλλέκτης εμπειριών. Πολυφορεμένη έκφραση, μα τόσο ταιριαστή στις εδώ αοριστίες. Τόση παρατηρητικότητα και εγωκεντρισμός, μπουχτίζει τον οργανισμό και οι φερορμόνες παύουν να γεννιούνται

Λιγοστεύουν, όσο νυχτώνει, οι εικόνες και δεν ταιριάζουν πια με τη μουσική. Πόσο θα ήθελες τα λόγια σου να πατούν πάνω στη μουσική και σε ασταμάτητα στοπ καρέ. Ο σεναριογράφος διάβαζα κάπου, ότι ποτέ δε ξέρει το τέλος της ιστορίας, το ανακαλύπτει στα πέντε τελευταία λεπτά των 40λεπτων σειρών. Μελαγχολία. Και πάλι διακοπή για παρεμβολές. Άσχετες εμβόλιμες σκέψεις που σε παραπλανούν για δέκα μόνο δεύτερα. Μετράς αντίστροφα και θυμάσαι τις απορίες του πρωινού επισκέπτη και τη διάθεση του να μυρίσει το νωπό τούρκικο χώμα από το μένος του ζηλιάρη Μάρτη. Ακονίζεις τα χέρια σου και κουρδίζεις τη διάθεση σου. Στέκεσαι σε στάση παρόν και προσπαθείς έστω για μια στιγμή να σκεφτείς μόνο ένα πράγμα, μόνο ένα θέμα, μόνο μια εικόνα, μόνο έναν άνθρωπο. Σφίγγεσαι, αγκομαχάς και δακρύζεις επειδή δεν τα καταφέρνεις. Ανερμάτιστη. Αλήθεια δεν ήξερα ότι υπήρχε αυτή η λέξη. Και το εσύ γίνεται αυτόματα εγώ.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Ιστανμπούλ, Λάθος κρίση, Μιζέρια, Το Κορίτσι and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s