Το Άλφα

Αγόρι ψηλό. Άνοιξη και ακόμα κάνει κρύο. Αέρας να φυσάει τα Ακροδάχτυλα των ποδιών που στέκονται στο σιδερένιο φινίρισμα του μπαλκονιού. Αστραφτερός ουρανός με σχηματισμένους γαλαξίες. Απερίσκεπτες εκφράσεις από τον Άκρατο ενθουσιασμό. Τι κι Αν σε τσίμπαγα στον Αγκώνα για να συνέλθεις. Απλοϊκό δείπνο, μαγειρεμένο όμως με Αγάπη. Άμμος λεπτή που μπαίνει στα παπούτσια και σε ενοχλεί όταν περπατάς. Κατσαρή Αλογοουρά του Αγοριού που χαζεύει τα βιβλία στη βιτρίνα του Ιανού. Γέμισε Αρουραίους το σπίτι. Αχ και πάλι Αχ και μακρύς Αναστεναγμός, που μοιάζει με αμανές κάποιου ιμάμη της Ανατολής.   Άγλυκος οίνος, σχεδόν ξηρός να Αγγίζει τον ουρανίσκο.  Άνθρωπος μανιοκαταθλιπτικός. Απεραντοσύνη. Μυστικοπάθεια Αρκετή να προκαλέσει υποψίες. Το Άλφα Αδούλευτο και οι επινοημένες λέξεις του, που συναντάς σε κάθε στροφή ή παράγραφο,  επαρκούντως συνηθισμένες.  Άλφα όπως Αλάτι και θα μείνω πιστή σε Αυτή την Ασύντακτη λέξη.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Αθήνα, Μονόλογοι, από το Άλφα εως το Ωμέγα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s