In Utero

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

 

1

Τελικά τα μουνιά μας έκλεισαν στο twitter-σπίτι μας.

Όχι ότι δεν ήμασταν έτοιμοι. Εγώ πάντως ήμουν.

Ούτε ότι δεν περνάμε καλά. Εγώ περνάω σίγουρα.

Αλλά όντως θα είμαστε μαλάκες,

αν δεν συναντηθούμε ποτέ με το σώμα.

Είτε σε μπαρ με τσιγάρα, ποτά και συζήτηση.

Είτε στο δρόμο τυχαία, χωρίς να το ξέρουμε.

Ανάμεσα σε φωτιές και δάκρυα απ’ τα αέρια.

 

 

2

Θυμάμαι παλιά τους νόμους τους έλεγαν κανόνες,

και οι κοινωνίες τους έβγαζαν για να μετράνε τα πράγματα.

Ύστερα τους έφτιαχναν λίγοι και μας τους έντυναν.

Αργότερα τους έγραφε ένας, με το έτσι θέλω, και ενίοτε με βοήθεια από πάνω.

Αλλά τώρα ο νόμος έρχεται απ’ αλλού, και είναι Ο-Πιο-Ξένος.

Ο νόμος είναι Ξενό-φερτος. Τον φέρνουν από κάπου.

 

3

Το πείραμα, μου έλεγες, το φωνάζουνε έτσι, επειδή βρίσκεται μέσα στην εμπειρία.

Χαζός και αδαής όπως ήμουνα τότε, δεν καταλάβαινα ότι υπάρχουν πειράματα που γίνονται και με χώρες. Και μετά θυμάμαι μου έδειξες εκείνο το πείραμα της Ευρώπης. Στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί το λέγαμε πείραμα. Και τότε μου μίλησες.

– Αν το έθνος-κράτος, μου είπες, είναι αυτό το κατασκεύασμα που λαμβάνει χώρα ιστορικά μέσα στη Νεωτερικότητα. Κι εμείς ως μοντέρνοι με τις θεωρίες μας μπορούμε να το καταλάβουμε, να το αναλύσουμε και να αντιληφθούμε πώς δημιουργήθηκε. Τότε δεν χρειάζεται παρά ένα βήμα ακόμα για να το κατασκευάσουμε εκ νέου. Κι αυτή τη φορά καλύτερα, χωρίς αντιπαλότητες, διωγμούς και αίμα. Και έτσι γεννήθηκε η Ευρώπη. Σαν εφαρμογή της θεωρίας στην πράξη. Σαν άλλο κομπιούτερ. Σαν νέα Φυσική των ανθρώπων. Σαν κυβερνητική. Η Ευρώπη είναι το πρώτο μεγάλο μετα-μοντέρνο πείραμα. Όταν το μετα-μοντέρνο, ως αυτό που σκέφτεται το μοντέρνο, γίνεται η αυτοσυνειδησιακή επιτέλεσή του.

Και τότε σταμάτησα να σ’ ακούω.

Και άρχισα να σκέφτομαι, αν όλο αυτό μπορεί να φτιαχτεί πάνω στα φράγκα.

 

4

Γλίστρησα απ’ το σεντόνι χαμηλά

και είδα τον ουρανό να σκίζεται στα δύο.

Και μαύρη βροχή να πέφτει βαριά.

Είδα ανθρώπους να τρέχουν δεξιά-αριστερά.

Να σκίζουν τα ρούχα τους και να φτιάχνουν πανιά κατοστάμετρα.

Είδα ξανά και ξανά για αιώνες, γυναίκες

να πέφτουνε απάνω σε άντρες και να χωρίζονται.

Και όλοι οι χώρια μαζί

να τραβούν τα πανιά ως εκεί που κανείς δεν θα μείνει.

 

Είδα κι εσένα, να ψάχνεις κάτι για να κρατήσεις γερά

και τότε κατάλαβα.

Κατάλαβα

ότι κοιμόμουν βαθιά και το είχα ξεχάσει.

Θυμήθηκα

ότι ήταν γι’ αυτό που με είχαν γεννήσει.

Για να ράβω πανιά

και με άλλους, αργά,

να τραβάμε ως εκεί που κανείς δεν θα μείνει.

*

Χθες είδα ένα όνειρο. Η ιστορία, λέει, μόνο διάλειμμα έκανε για μερικά χρόνια.

Κι έρχεται τώρα με δύναμη να μας ξαναθυμίσει, ότι μας έφερε εδώ για να πολεμάμε. Δεν έχει σημασία το πώς. Δεν έχει σημασία η μορφή. Ο πόλεμος ήταν πάντα εδώ, αλλά το είχαμε ξεχάσει.

Γεννιόμαστε για την επανάσταση.

 

Παρακαλώ κύριε εκδότα,
σε αυτό θα ήθελα και ένα λινκ στο κείμενο του Ολντ Μποϋ.
Ευχαριστώ.

 copy paste από τη "Ζωή στο Σαλόνι"
Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Οριένταλ Ντριμς, Οι Άλλοι, Ποίηση Παναντόλ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s