Οριένταλ Ντριμς

Κάιρο 2007, μέσα ενός γεμάτου υγρασία Ιούλη, στο δρόμο προς την Γκίζα. Μέσα σε πλαστικές τσάντες, κουβαλάμε από τα αφορολόγητα προμήθειες, ρούμι, ουίσκι και τζιν. Ο φίλος την πρώτη μέρα υποδοχής, δηλώνει συμμετοχή σε έναν εξορκισμό, η φωτογραφική μηχανή χάνεται και επιστρέφεται μέσα σε ένα ταξί. Μένουμε στάσιμοι μέσα σε ένα ποταμόπλοιο στην πόλη του Νείλου και κλέβουμε τα καναπεδάκια από τα πιάτα των διπλανών ελίτ. Εκείνοι με περίσσια ξιπασιά, πετάνε τις στάχτες τους στο γεμάτο από μυρμήγκια πάτωμα, ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνουν τις αρετές των λεπτών μακριών δαχτύλων. Μια πόλη ελεγχόμενη, με μια αστυνομία ντυμένη στα χρώματα της ερήμου, να σε κοιτά μηρυκαστικά και να μαντεύει την επόμενη κίνηση σου και εσύ να νομίζεις, ότι σε προστατεύουν, γιατί κάποιοι σε φοβίζουν επειδή έχουν βάλει σκοπό τη ζωή τους να χαϊδέψουν εδώ και τώρα τις στρογγυλάδες του κορμιού σου. Το σπίτι στο Doqqi, κρυμμένο μέσα σε ένα φοινικόδασος, τα πρωινά βλέπει τις κεραίες των απέναντι πολυκατοικιών, ενώ τα βράδια τις παρέες των μελαψών ανδρών, που ονειρεύονται την επανάσταση μπορεί, στα μπακάλικα της γειτονιάς. Οι ξένοι επισκέπτες στις ταράτσες τη νύχτα, ζουν σε επανάληψη το παραμύθι «Χίλιες και μια νύχτες», τρώγοντας μεζεδάκια από χοιρινό. Έλεγχος ορατός και αόρατος και μια καταπίεση που φαίνεται στη συμπεριφορά των δρόμων. Βιασύνη και οδήγηση χωρίς καθρέπτες και κάρα με φρούτα και αγέλες από πρόβατα και κατσίκες, που τις κυνηγούν λυκάνθρωποι. Ανάγκη για φυγή στα επείγοντα, για αυτό και οι τραυματίες και οι νεκροί. Διχασμός και φόβος. Τρώμε βρώμικο στην πλατεία Ταχρίρ και μετά χανόμαστε στην πλατεία Μπαμπιλού. Στο Hureya πάνω στα τραπέζια των αποκεφαλισμένων ραπτομηχανών αφήνονται άδειες οι Στέλα και τα πασατέμπο συγκεντρώνονται γύρω από τις ταξιδιωτικές σαγιονάρες. Θέλεις να πας ξανά στο Ελ Φισάουι, μες στο Αλ Χαλίλι, με τους σκονισμένους πολυελαίους και τα κουτσουρεμένα από τους τερμίτες έπιπλα, να πιεις λεμονάδα με μέντα και να γεμίσεις με χένα τα άκρα σου από τις χήρες των δρόμων.

2011 τώρα η επανάσταση βάφεται με χρώμα κόκκινο, τι κι αν οι εκφωνητές και οι θεατές προσπαθούν να την αμαυρώσουν… Γιάλα!

και λινκ στη Ζωή στο Σαλόνι

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Οι Άλλοι, κοσμοπολίτης and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s