Ο -μανής

Πρώτες κινήσεις συμφιλίωσης και τα εγώ και υπερεγώ ξεχάστηκαν κρεμασμένα στη ντουλάπα με αποτέλεσμα να μυρίζουν τώρα ναφθαλίνη. Έτσι πάντα συμπεριφέρεται. Σε υποτιμάει και ποντάρει στην ανθρώπινη σου χαζομάρα. Από τη μια σε σέρνει από το λουρί, σαν κατοικίδιο από σοκάκι σε σοκάκι και όταν κουραστεί σε δένει στο μικρό ποδαράκι του κομοδίνου της, ενώ από την άλλη σε εξυψώνει με γλοιώδεις κολακείες και λόγια του αέρα. Και τώρα άμοιρος πια, εγωμανής, μονομανής, σε -μανής πάντως κοπής βλαξ, τσακώνεσαι μαζί της και εκείνη κουνάει απολογητικά το κεφάλι, ενώ μέσα της ηδονίζεται γιατί ξέρει ότι και πάλι σε κερδίζει. Κάποτε ένας φίλος μου είπε, ότι δεν πρέπει να τα βάζεις με την Πόλη, γιατί αυτή ούτως ή άλλως θα νικήσει, παρόλο που σε αφήνει να πιστεύεις ότι εσύ υπερέχεις. Σχέσεις εξουσίας. Αναρωτιέμαι αν ο Φουκό εμπνεύστηκε τις θεωρίες του για τη δύναμη σε ταξίδι του στην Πόλη… Οχυρωμένος εδώ στο απόκοσμο με κόσμο χώρο της, επικεντρώνεσαι στο είναι σου. Ξεχνάς να εμβαθύνεις στον άλλον. Απλά του ρίχνεις ματιές και οι περισσότερες πίστεψε με στέκονται μόνο στα εμφανή σημεία. Πράσινο δεξί μάτι και καστανό αριστερό, ξανθιά efes μπυροκοιλιά, μουστάκι ολίγον τι να ομιλεί τη γαλλική, αλλά κομμένο από τον Τούρκο μπαρμπέρη του μαχαλά. Μεσαίας τάξης προς μεγάλης έχει και μήλο υπολογιστή. Σε εντοπίζει που τον κοιτάς και εστιάζει, παρόλο που συνοδεύει βαμμένη ξανθιά εξτένσιον, με πλαστική στη μύτη και γούνινο γιλέκο. Εσύ απλά τους χαζεύεις. Δε μαντεύεις, δε συγκινείσαι. Απλά προτιμάς να ακούς την οικεία Μη. Ευτυχώς που είναι και η Μη εδώ και με κάνει και ξεχνιέμαι με τις ανησυχίες μου. Δε βλέπω πια καθαρά. Και εκεί που διαπιστώνω τις ελλείψεις μου, η εγωκεντρική γάτα του Urban, με δαγκώνει. Θύμωσα τόσο πολύ, ώστε με ανάγκασε και της έδειξα τη γλώσσα μου, μιμούμενη το κοροϊδευτικό παιδικό διακεκομμένο νανανανανα. Εκείνη βλέποντας με να φέρομαι σαν ομιλούμενο ζώο φοβήθηκε και χάθηκε στο μωσαϊκό. Τη μίσησα τόσο πολύ εκείνη τη στιγμή, όπου όλος μου ο θυμός και τα νεύρα έπεσαν σαν κατάρα πάνω της. Μετά γυρνώντας σπίτι με έπιασαν οι τύψεις για το γατί. Ήθελα να πάρω τηλέφωνο να ρωτήσω άμα ζει. Θα ζει εφτάψυχα είναι αυτά, δεν έχουν ανάγκη, με παρηγόρησα. Μου λείπουν οι ιστορίες εδώ. Όχι οι φθηνές που λέγονται αποσπασματικά και με διαλείμματα, οι άλλες, που τις ακούς λίγο πριν κοιμηθείς. Εκείνες που δεν είναι στο πρόγραμμα, απλά προκύπτουν άθελα τους και ξέρεις ε…αυτές είναι οι πιο καλογραμμένες. Αβίαστες, καθαρές, απρόοπτες. Προφέρονται χωρίς λάθος νοήματα και λεκτικές παγίδες. Κι αν εντοπίσεις λογοκλόπες διαθέσεις και συνεχείς επαναλήψεις δεν ενοχλείσαι, απλά απολαμβάνεις περισσότερο να τις κοιτάς σχηματίζοντας εικόνες. Δεν ακούω εδώ καλά, μάλλον έχω πρόβλημα. Θα πάω στο γιατρό μου.

Advertisements

About Αχ Ελένη

Journalist, Author and Traveler
This entry was posted in Ιστανμπούλ, Το Κορίτσι and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s