Ζήτα Ωμέγα Ήτα

Σε ένα παράλληλο σύμπαν είναι μια μέρα χωρίς όνομα. Οι ώρες δεν καθορίζουν το χρόνο, στη Λεωφόρο Αμαλίας οδηγοί κατευθύνουν διαστημόπλοια. Στο μετρό ακούγονται οι Ρόλινγκ Στόουνς. Οι άνθρωποι αποφορτίζουν το τοξικό τους μέσα καταναλώνοντας χάπια αγάπης. Ναι υπάρχουν χάπια αγάπης, μόνο που είναι πλασέμπο, με μέση διάρκεια ζωής 2 μήνες. Έχεις δυο μήνες για να αναπνεύσεις ζωή. Νομίζεις ότι ζεις ε; Αν δεν τα καταφέρεις επιστρέφεις στην αρχική σου κατάσταση. Δε ξέρω αν υπάρχουν τελικά παράλληλα σύμπαντα. Μάλλον τα κυοφορούμε μέσα μας, σε στιγμές ανίας και ατελείωτης μοναξιάς. Μπορεί ένας Φυσικός να σε διαψεύσει. Πολλοί θα σου πουν πολλά. Θεωρίες που γίνονται εκφοβισμοί, διαγνώσεις μνησίκακες. Πόσες λέξεις άδικα χαμένες. Δε ξέρω αν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα, πάντως ξέρω ότι στη ζωή υπάρχουν ξέφωτα, διέξοδοι, εποχές που αλλάζουν, υπάρχουν λέξεις που έχουν νόημα όταν τις προφέρεις Ζήτα Ωμέγα Ήτα χωρίς δυο Ταφ. Τα δυο ταφ δεν αξίζουν σε κανέναν, ούτε σε αυτούς που παίρνουν τα πλασέμπο. 

Advertisements
Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Η μέρα της μαρμότας

Καμιά φορά εδώ στη Θεσσαλονίκη νιώθω ότι ζω τη «μέρα της μαρμότας». Τι θυμάστε την ταινία; Είναι παραγωγής ΄90 και πρωταγωνιστεί ο ταλαντούχος κύριος Μπίλ Μάρεΐ και η όμορφη Άντι ΜακΝτάουελ. Ο Μάρεΐ υποδύεται έναν αλαζονικό μετεωρολόγο, ο οποίος παγιδεύεται μέσα στο χρόνο σε μια κωμόπολη της αχανούς Αμερικής. Βρίσκει λοιπόν τον εαυτό του αναγκασμένο να ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά, τη μέρα της μαρμότας. Απελπίζεται, κάνει απόπειρες αυτοκτονίας, παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό, στο τέλος όμως αλλάζει, επανεξετάζει τη ζωή του και μαθαίνει να ζει. Η «μέρα της μαρμότας» στη Θεσσαλονίκη είναι κάπως διαφορετική. Εδώ οι εποχές αλλάζουν όπως και οι άνθρωποι, κάποιες μέρες φοράνε διαφορετικά ρούχα, χαμογελούν, συννεφιάζουν, οι συνήθειες τους όμως είναι πάντα ίδιες. Θα βγω από το σπίτι γύρω στις 08:40, ο ιδιοκτήτης του καφέ Impresso εκείνη την ώρα καθαρίζει τη μηχανή του καφέ. Έξω από το σουπερμάρκετ πάντα είναι στημένοι πάγκοι με φρούτα και λαχανικά και μια γηραιά δεσποινίς με ασημί μαλλιά επεξεργάζεται καλά καλά τα φρούτα. Ύστερα είναι το ίδιο παρεάκι στο Χέμινγουεϊ που κάθεται στο πρώτο τραπέζι και πίνει ελληνικό. Λίγα μέτρα παρακάτω, συναντάω έναν κύριο με τον σκύλο του, που μοιάζει με λαμπραντόρ αλλά δεν είναι. Ο σκύλος κάθεται σοβαρός στο πλακόστρωτο ή περιτριγυρίζει τον κορμό ενός δένδρου. Ο κύριος του πάντα μιλάει με τον ιδιοκτήτη ενός μαγαζιού. Ακόμα δεν έμαθα το όνομα του σκύλου. Μετά είναι το Βινύλιο, ένα γωνιακό καφέ. Εκεί πάντα κάθεται ένας κύριος με κουστούμι, λίγο παράταιρος με την Σβώλου, τον έχω όμως συνηθίσει, που νομίζω ότι θα ανησυχήσω αν δεν τον δω την επόμενη μέρα. Το τελευταίο μαγαζί της Σβώλου είναι το Ριάλτο, ένα καφέ για παππούδες αλλά εμένα μου αρέσει, νομίζω ότι θα γίνει το νέο Urban της Πόλης (για αυτούς που ξέρουν). Εκεί ο ιδιοκτήτης, ο οποίος πρόσφατα έκοψε και τα μαλλιά του, κάθε πρωί ανοίγει τα παράθυρα ή κάνει άλλες δουλειές. Ποτέ του δε με έχει προσέξει. Και περνάμε στην Αγίας Σοφίας, το πιο ωραίο σημείο της πόλης. Από εκεί κατευθύνομαι στην πλατεία Άθωνος, έχω ανακαλύψει ένα στεγνοκαθαριστήριο που έχει στους τοίχους του μεγάλους πίνακες, που απεικονίζουν γυναίκες και παιδιά, δεν είναι όμως οι πίνακες που μου έχουν κάνει εντύπωση, είναι ότι κάθε μέρα την ίδια πάντα ώρα, όταν περνάω από εκεί η ιδιοκτήτρια έχει βάλει τζαζ μουσική. Άραγε είναι cd ή κάποιος τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός; Θα ήθελα να κοντοσταθώ και να μπω μέσα στον χώρο και να τον επεξεργαστώ καλύτερα. Μια μέρα περνώντας χαμογέλασα στην ιδιοκτήτρια, είναι η μοναδική με την οποία έχουμε ανταλλάξει ένα χαμόγελο. Από πότε άραγε τα στεγνοκαθαριστήρια παίζουν τζαζ μουσική;

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

No time

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

summer summer

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

My Thieving Heart

Aside | Posted on by | Tagged | Σχολιάστε

Ο ιδανικός κόσμος

Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι η ζωή είναι γεμάτη καλές και κακές στιγμές. Αφού έχουν γεμίσει μικρά σημάδια τα γόνατα σου, και μώλωπες τα πλευρά σου, μετά λύπης συνειδητοποιείς, ότι πουθενά δεν υπάρχει ο ιδανικός κόσμος που φαντάστηκες. Και έτσι μαθαίνεις να ζεις μετρώντας απώλειες, που τελικά γίνονται εμπειρίες.» Θα επαναλάμβανα όλα τα λάθη που έκανα, καθετί μικρό ή μεγάλο που με έσπρωξε πέρα από τα όρια μου» έλεγε η Α. και ξανάλεγε και εγώ την παρατηρούσα χωρίς να πω τίποτα. Όσον για τον ιδανικό κόσμο, ένας φίλος μου είπε να τον κρατήσω για τα βιβλία που θα γράψω στο μέλλον. Γαμώτο μεγάλωσα….

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

True Blue

Είναι 12 Απριλίου ώρα πρωινή, κάνει ζέστη, το μόνο που σκέφτεσαι είναι τη θάλασσα και εσένα να αιωρείσαι πάνω σε ένα πλαστικό στρώμα. Ο ήλιος σε τυφλώνει. Ξέχασες τα μαύρα γυαλιά μέσα σε ένα ξένο αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο είναι το μέσο προς την ελευθερία, έτσι πίστευε ο Κέρουακ. Εσύ δεν έμαθες ποτέ σου να οδηγείς, είχες τη θάλασσα και αυτό σού ήταν αρκετό.

Aside | Posted on by | Tagged , , , | Σχολιάστε