Ζήτα Ωμέγα Ήτα

Σε ένα παράλληλο σύμπαν είναι μια μέρα χωρίς όνομα. Οι ώρες δεν καθορίζουν το χρόνο, στη Λεωφόρο Αμαλίας οδηγοί κατευθύνουν διαστημόπλοια. Στο μετρό ακούγονται οι Ρόλινγκ Στόουνς. Οι άνθρωποι αποφορτίζουν το τοξικό τους μέσα καταναλώνοντας χάπια αγάπης. Ναι υπάρχουν χάπια αγάπης, μόνο που είναι πλασέμπο, με μέση διάρκεια ζωής 2 μήνες. Έχεις δυο μήνες για να αναπνεύσεις ζωή. Νομίζεις ότι ζεις ε; Αν δεν τα καταφέρεις επιστρέφεις στην αρχική σου κατάσταση. Δε ξέρω αν υπάρχουν τελικά παράλληλα σύμπαντα. Μάλλον τα κυοφορούμε μέσα μας, σε στιγμές ανίας και ατελείωτης μοναξιάς. Μπορεί ένας Φυσικός να σε διαψεύσει. Πολλοί θα σου πουν πολλά. Θεωρίες που γίνονται εκφοβισμοί, διαγνώσεις μνησίκακες. Πόσες λέξεις άδικα χαμένες. Δε ξέρω αν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα, πάντως ξέρω ότι στη ζωή υπάρχουν ξέφωτα, διέξοδοι, εποχές που αλλάζουν, υπάρχουν λέξεις που έχουν νόημα όταν τις προφέρεις Ζήτα Ωμέγα Ήτα χωρίς δυο Ταφ. Τα δυο ταφ δεν αξίζουν σε κανέναν, ούτε σε αυτούς που παίρνουν τα πλασέμπο. 

Aside | Posted on by | Σχολιάστε

Η μέρα της μαρμότας

Καμιά φορά εδώ στη Θεσσαλονίκη νιώθω ότι ζω τη «μέρα της μαρμότας». Τι θυμάστε την ταινία; Είναι παραγωγής ΄90 και πρωταγωνιστεί ο ταλαντούχος κύριος Μπίλ Μάρεΐ και η όμορφη Άντι ΜακΝτάουελ. Ο Μάρεΐ υποδύεται έναν αλαζονικό μετεωρολόγο, ο οποίος παγιδεύεται μέσα στο χρόνο σε μια κωμόπολη της αχανούς Αμερικής. Βρίσκει λοιπόν τον εαυτό του αναγκασμένο να ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά, τη μέρα της μαρμότας. Απελπίζεται, κάνει απόπειρες αυτοκτονίας, παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό, στο τέλος όμως αλλάζει, επανεξετάζει τη ζωή του και μαθαίνει να ζει. Η «μέρα της μαρμότας» στη Θεσσαλονίκη είναι κάπως διαφορετική. Εδώ οι εποχές αλλάζουν όπως και οι άνθρωποι, κάποιες μέρες φοράνε διαφορετικά ρούχα, χαμογελούν, συννεφιάζουν, οι συνήθειες τους όμως είναι πάντα ίδιες. Θα βγω από το σπίτι γύρω στις 08:40, ο ιδιοκτήτης του καφέ Impresso εκείνη την ώρα καθαρίζει τη μηχανή του καφέ. Έξω από το σουπερμάρκετ πάντα είναι στημένοι πάγκοι με φρούτα και λαχανικά και μια γηραιά δεσποινίς με ασημί μαλλιά επεξεργάζεται καλά καλά τα φρούτα. Ύστερα είναι το ίδιο παρεάκι στο Χέμινγουεϊ που κάθεται στο πρώτο τραπέζι και πίνει ελληνικό. Λίγα μέτρα παρακάτω, συναντάω έναν κύριο με τον σκύλο του, που μοιάζει με λαμπραντόρ αλλά δεν είναι. Ο σκύλος κάθεται σοβαρός στο πλακόστρωτο ή περιτριγυρίζει τον κορμό ενός δένδρου. Ο κύριος του πάντα μιλάει με τον ιδιοκτήτη ενός μαγαζιού. Ακόμα δεν έμαθα το όνομα του σκύλου. Μετά είναι το Βινύλιο, ένα γωνιακό καφέ. Εκεί πάντα κάθεται ένας κύριος με κουστούμι, λίγο παράταιρος με την Σβώλου, τον έχω όμως συνηθίσει, που νομίζω ότι θα ανησυχήσω αν δεν τον δω την επόμενη μέρα. Το τελευταίο μαγαζί της Σβώλου είναι το Ριάλτο, ένα καφέ για παππούδες αλλά εμένα μου αρέσει, νομίζω ότι θα γίνει το νέο Urban της Πόλης (για αυτούς που ξέρουν). Εκεί ο ιδιοκτήτης, ο οποίος πρόσφατα έκοψε και τα μαλλιά του, κάθε πρωί ανοίγει τα παράθυρα ή κάνει άλλες δουλειές. Ποτέ του δε με έχει προσέξει. Και περνάμε στην Αγίας Σοφίας, το πιο ωραίο σημείο της πόλης. Από εκεί κατευθύνομαι στην πλατεία Άθωνος, έχω ανακαλύψει ένα στεγνοκαθαριστήριο που έχει στους τοίχους του μεγάλους πίνακες, που απεικονίζουν γυναίκες και παιδιά, δεν είναι όμως οι πίνακες που μου έχουν κάνει εντύπωση, είναι ότι κάθε μέρα την ίδια πάντα ώρα, όταν περνάω από εκεί η ιδιοκτήτρια έχει βάλει τζαζ μουσική. Άραγε είναι cd ή κάποιος τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός; Θα ήθελα να κοντοσταθώ και να μπω μέσα στον χώρο και να τον επεξεργαστώ καλύτερα. Μια μέρα περνώντας χαμογέλασα στην ιδιοκτήτρια, είναι η μοναδική με την οποία έχουμε ανταλλάξει ένα χαμόγελο. Από πότε άραγε τα στεγνοκαθαριστήρια παίζουν τζαζ μουσική;

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

No time

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

summer summer

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

My Thieving Heart

Aside | Posted on by | Tagged | Σχολιάστε

Ο ιδανικός κόσμος

Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι η ζωή είναι γεμάτη καλές και κακές στιγμές. Αφού έχουν γεμίσει μικρά σημάδια τα γόνατα σου, και μώλωπες τα πλευρά σου, μετά λύπης συνειδητοποιείς, ότι πουθενά δεν υπάρχει ο ιδανικός κόσμος που φαντάστηκες. Και έτσι μαθαίνεις να ζεις μετρώντας απώλειες, που τελικά γίνονται εμπειρίες.» Θα επαναλάμβανα όλα τα λάθη που έκανα, καθετί μικρό ή μεγάλο που με έσπρωξε πέρα από τα όρια μου» έλεγε η Α. και ξανάλεγε και εγώ την παρατηρούσα χωρίς να πω τίποτα. Όσον για τον ιδανικό κόσμο, ένας φίλος μου είπε να τον κρατήσω για τα βιβλία που θα γράψω στο μέλλον. Γαμώτο μεγάλωσα….

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

True Blue

Είναι 12 Απριλίου ώρα πρωινή, κάνει ζέστη, το μόνο που σκέφτεσαι είναι τη θάλασσα και εσένα να αιωρείσαι πάνω σε ένα πλαστικό στρώμα. Ο ήλιος σε τυφλώνει. Ξέχασες τα μαύρα γυαλιά μέσα σε ένα ξένο αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο είναι το μέσο προς την ελευθερία, έτσι πίστευε ο Κέρουακ. Εσύ δεν έμαθες ποτέ σου να οδηγείς, είχες τη θάλασσα και αυτό σού ήταν αρκετό.

Aside | Posted on by | Tagged , , , | Σχολιάστε

«Καλή Άνοιξη»

…είναι που λίγες μέρες πριν ξεκίνησε επίσημα και η άνοιξη, είναι που μεγαλώνει η μέρα, σε λίγο θα φορέσουμε κοντομάνικα μακό, είναι που νοσταλγείς εικόνες από τα μελλοντικά σου ταξίδια, Βιετνάμ, Λάος, Ισλανδία, Δυτικές Ινδίες…Είναι που όλοι σου εύχονται καλό καλοκαίρι και εσύ τους λες να μη ξεχνούν την άνοιξη, αλήθεια γιατί δεν υπάρχει η ευχή «καλή άνοιξη»; Είναι που θέλεις να διαβάσεις όλα τα βιβλία του κόσμου, να μάθεις ακόμα μια ξένη γλώσσα, να γνωρίζεις έναν καινούργιο άνθρωπο κάθε μέρα, να πας σε συναυλίες, να χορέψεις και να πιεις μέχρι το πρώτο φως της ημέρας, είναι που ήρθε η άνοιξη και σε κάνει να πιστεύεις ότι παρά την παράνοια που ζούμε, όλα αυτά που ποθείς θα γίνουν…

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

Pink Rabbits

Aside | Posted on by | Tagged , | Σχολιάστε

Η πιο όμορφη θάλασσα*

Να γελάσεις απ’τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Είμαστε μες στο δικό μας κόσμο
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά
δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.
Και αυτό που θέλω να σου πω,
το πιο όμορφο απ’όλα,
δεν σ’το ‘χω πει ακόμα.

*Ναζίμ Χικμέτ (1902-1963)
Μετάφραση Γιάννης Ρίτσος

Aside | Posted on by | Tagged , , | Σχολιάστε

Ρήμα εξακολουθητικό


Σκέφτεσαι αυτά που δεν έκανες. Μετράς απώλειες, ένα, δυο, τρία. Τα μικρά σου όχι και τα μεγάλα σου μη. Τελικά τα μη και τα όχι σε έφαγαν. Λες και στεκόσουν στην άκρη του κόσμου. Ένα βήμα πίσω. Από κάτω σου άνθρωποι, μηχανές, αντικείμενα, υποκείμενα και εσύ ένα ουδέτερο. Ένας χρόνος ακόμα, και έγιναν πέντε ολάκαιρα χρόνια, δύσκολα χρόνια. Και τώρα μετράς τις απώλειες. Μια μικρή καμπούρα, ένας τένοντας πιασμένος, 3 βαθμούς μυωπία και αφυδάτωση. Ξέμεινες εδώ και τώρα στέκεσαι στην άκρη του κόσμου. Να κάνεις το σάλτο ή όχι; Και τι θα γίνουν οι μικρές απώλειες αν φύγεις; Σημάδια, αυτά σε μεγαλώνουν, σού μαθαίνουν να περπατάς ξανά όταν έχεις χάσει το ένα σου πόδι, σού κάνουν μαθήματα ορθοφωνίας, σού μαθαίνουν να γράφεις σωστά το όνομα σου ολόκληρο και όχι με υποκοριστικά, σέ κάνουν εαυτό χωρίς εγώ, σέ μεταφέρουν στο παρόν. Στο παρόν λοιπόν, που είναι γεμάτο κρίσεις, κραδασμούς, απογοητεύσεις, βήματα πίσω και δρασκελιές μπροστά. Στο παρόν στην άκρη του κόσμου να σε φυσάει ο αέρας, δίπλα σου άνθρωποι, μηχανές, αντικείμενα και εσύ ρήμα εξακολουθητικό.

Aside | Posted on by | Tagged | Σχολιάστε

Αρχή

Κάποτε με είχαν ρωτήσει ποιά είναι η αγαπημένη μου εποχή. Χωρίς δεύτερη σκέψη είχα απαντήσει «Άνοιξη» γιατί αρχίζει από Άλφα όπως η αρχή. Ο Μάρτιος λένε ότι είναι χειμωνιάτικος μήνας, καθώς η Άνοιξη αστρονομικά ξεκινά με την εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου. Δεν έχω ιδέα από αστρονομία, τους εξωγήινους, να φανταστείς μπερδεύομαι και τους λέω αστρογήινους. Έχω όμως ιδέα από αρχές, και δε μιλώ παρά για αυτές τις επανεκκινήσεις που ξεκινούν μέσα μας κάθε φορά κι ας μην είναι άνοιξη, κι ας μην είναι πρώτη μέρα του μήνα ή της εβδομάδας ή του χρόνου. Αν με ρωτούσαν τώρα ποιά είναι η αγαπημένη μου εποχή, θα απαντούσα με ένα στόμα και με μια φωνή «το καλοκαίρι» χωρίς επεξηγήσεις…

Διαβάζεται ακούγοντας την θεά Τζένη Βάνου…

Posted in Αθήνα, Μονόλογοι | Tagged , | Σχολιάστε

Φλόριντα

Μπλε

Η θεία μου η Λούλα, η Αμερικάνα, πριν φύγει από τη ζωή είχε μάθει να την απολαμβάνει, αυτό βέβαια το έμαθε μεγαλώνοντας. Καμιά φορά εμείς οι άνθρωποι ενηλικιωνόμαστε σε λάθος ηλικία. Η Λούλα ύστερα από έναν αποτυχημένο γάμο, ένα παιδί και ένα επώδυνο διαζύγιο, αναγκάστηκε να κάνει μια δουλειά που δεν της άρεσε, γλύτωσε όμως από αυτήν λόγω καρδιάς και έτσι αποσύρθηκε στις μουσικές της, στα σκίτσα και στα βιβλία της. Μερικές φορές οι άνθρωποι περιμένουν να βγουν στη σύνταξη για να ζήσουν, όπως η θεία μου. Αργά ή γρήγορα τουλάχιστον ζουν. Στα μακρινά της 60 η Λούλα ερωτεύτηκε για δεύτερη φορά τον Akis, έναν ομογενή από την Καλαμάτα. Μαζί έκαναν το γύρο του κόσμου. Είχαν συμφωνήσει ότι στα 70 θα άφηναν την Αστόρια και θα μετακόμιζαν στη Φλόριντα. Τους πρόλαβε όμως το ταξείδι. Η Λούλα έφυγε πρώτη, ο Akis την ακολούθησε δυο χρόνια μετά. Και οι δυο τους…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 195 επιπλέον λέξεις

Posted in Αθήνα | Σχολιάστε

Σε ένα παράλληλο σύμπαν

Σε ένα παράλληλο σύμπαν είναι Σάββατο, λίγο πριν νυχτώσει, εντός ολίγων ημερών αρχίζει η Άνοιξη. Στο μετρό από τα ηχεία ακούς τους Vodka Juniors. Τις Δευτέρες σηκώνεσαι και πας στη δουλειά, ναι έχεις δουλειά και ίσως κάνεις και αυτό που αγαπάς, ή κάτι που πλησιάζει σε αυτό. Τα δελτία ειδήσεων δεν έχουν Πρετεντέρη, ούτε Τρέμη, ούτε Σία, ούτε Μπάμπη. Στο Αιγαίο δεν πεθαίνουν άνθρωποι. Και εκεί που περπατάς χαμένος μες στην πόλη, γιατί μπορείς και ξεχνιέσαι και αφαιρείσαι δε σε τρέχουν τα βάρη, τα ψυχοφάρμακα, οι αυτοκτονίες, οι μειώσεις στους μισθούς και στα αισθήματα, σκέφτεσαι το καλοκαίρι και το νησί. Σε ένα παράλληλο σύμπαν τέλη Φλεβάρη εσύ σκέφτεσαι μόνο το νησί.

Posted in Αθήνα, Λάθος κρίση | Σχολιάστε

Ciğerim*

Για τους Διασώστες.

Δεν επινοούνται πια καινούργιες λέξεις. Σταθήκαμε μόνο στα λεξικά. Κατά γράμμα, κατά λήμμα. Καταλύματα ανάμεσα σε συρματοπλέγματα που χωρίζουν τους μέσα από τους έξω. Σκούρο χρώμα δέρματος, ένα πορτοκαλί βραχιολάκι στο δεξί καρπό υποδηλώνει τους ελέγχους που έγιναν πάνω στο σώμα. Σκούρα μάτια, σκούρα μαλλιά και μια προφορά γεμάτη αχανή φωνήεντα, αναμειγμένη με ένρινα ουσιαστικά. Το νησί έχει γεμίσει πορτοκαλί σωσίβια και σώματα που αφήνουν ίχνη πάνω στην άμμο. Και εσύ πρέπει να φοράς αυτή τη στολή με τα κίτρινα γράμματα. Αυτοί φοράνε βραχιόλια και εσύ μια στολή. Μόνο που η δική σου στολή είναι παραπλανητική. Ίσως φταίνε τα μεγάλα κίτρινα γράμματα. Για μια στιγμή γίνεσαι ο θεός τους και για μια άλλη ο τιμωρός τους. Σου πιάνουν σφιχτά το χέρι, σχεδόν σε γδέρνουν. Σώσε με, και εσύ το βράδυ προσπαθείς να σωθείς. Από τότε που πήγες στο νησί υποφέρεις από πόνους στο στομάχι και αϋπνίες. Δε μπορείς να κοιμηθείς, η μέρα όλη περνάει σαν ταινία μες στο μυαλό σου. Κάθε μέρα τα ίδια. Νοσταλγείς αυτό το μικρό τραπεζάκι, το καλοκαίρι στο χωριό με τα τσιγάρα και τα βιβλία. Αναζητάς εικόνες για να σωθείς. Κάποιοι παίρνουν λεξοτανίλ για να κοιμηθούν, οι περισσότεροι δηλαδή έχουν τα χάπια τους. Θέλεις και εσύ ένα; Και βρίσκεσαι σε δίλημμα να πάρω να μην πάρω. 28 άτομα πνίγηκαν, 10 αναζητούνται. Κάποιοι δεν έχουν καν όνομα. Ποιά μάνα θα κλάψει αυτόν τον γιο; Και φέρνεις στο νου σου τη δική σου μάνα. Κράμπες στο στομάχι. Ο Κρίστιαν σου έδωσε μαλόξ, «θα σου κάνει καλό», είπε. Το κατάπιες έτσι χωρίς νερό. Μια Γερμανίδα, η πιο όμορφη εδώ, δεν άντεξε, την είδαν τη νύχτα να περπατάει μόνη μες στο στρατόπεδο και να μουρμουράει κάτι στη γλώσσα της. «Πάει το έχασε αυτή», είπε ο Κρίστιαν. Θέλεις να μη σκέφτεσαι. Αλλά κι όταν δε σκέφτεσαι οι εικόνες σε σοκάρουν, κάθε μέρα και λιγότερο όσο περνάει ο καιρός. «Θα συνηθίσεις», σού είπε ένας συνάδελφος. Ακόμα κάνει κρύο εδώ. Πιστεύουν ότι το καλοκαίρι θα αυξηθεί ο αριθμός όσων θα προσπαθήσουν να έρθουν εδώ. Θα αυξηθούν και τα θύματα. Χθες το βράδυ μετέφερες 1 νεκρό παιδί και η μάνα του δίπλα σου έκλαιγε. Θυμάσαι τη δική σου μάνα, προσπαθείς να φέρεις την εικόνα της στο μυαλό σου. Έχει σκούρα μάτια, σκούρο δέρμα, σκούρα μαλλιά, καμιά φορά μιλάει μια γλώσσα γεμάτη σύμφωνα. Τζιγιέριμ επαναλαμβάνεις μέσα σου, τζιγιέριμ…

*ciğerim= τούρκικη λέξη, προέρχεται από τη λέξη ciğer, που κυριολεκτικά σημαίνει συκώτι αλλά χρησιμοποιείται και χαϊδευτικά  και μεταφράζεται ως  «σπλάχνο μου».

Posted in Σε πρώτο πρόσωπο, Uncategorized | Σχολιάστε