Γελάω, ξεγελάω, παίζω με τις λέξεις. Βγάζω το κάπα, προσθέτω το ήτα, όχι άλλη ήττα. 30 και κάτι, μια γενιά πίσω, μια γενιά μπρος, προς τα εμπρός. Εμπρός με ακούει κανείς; Του του του του του. Μιλάω με αγνώστους, τους συναντάω τα βράδια στα μπαρ. Με ακούς; Μίλα μου πιο δυνατά! Θα με κεράσεις ένα ποτό; Δυστυχώς δεν έχω λεφτά. Φοβάμαι, μήπως δεν τα καταφέρω να φτάσω μέχρι το σπίτι. Κι είναι και αυτή η ψεύτικη άνοιξη, που σου ανοίγει την όρεξη για φιλιά.
Στο μέλλον
Ο αέρας να σου φυσάει τα μαλλιά και τα άνθη της μυγδαλιάς να μπλέκονται στις άκρες των ματιών σου. Δεν περισσεύει πια χρόνος να ονειρευτείς. Το σαββατοκύριακο πρόλαβες και έφαγες το πρώτο σου παγωτό. Μετά οι ώρες ξεχωρίζουν, κοιμάσαι πιο αργά, ξυπνάς πιο νωρίς και η μέρα λήγει πια στις 8, στα μέσα καλοκαιριού όλα θα τελειώνουν στις 9. Στο Μπράιτον νύχτωνε στις 10. Η τηλεόραση είναι πια κλειστή. Μόνο το μπλε σε νοιάζει. Θα πάμε στο Παρίσι; Κι ο Σεπτέμβρης σε βρίσκει στο ίδιο καφέ να λησμονείς κοιτώντας τους ανθρώπους. Κουβαλάς πάντα τις ίδιες μουσικές, δύσκολα αποχωρίζεσαι πια τις παλιές συνήθειες σου. Σε αγαπώ, ξέχασα να στο πω. Τι κι αν δεν ήρθες ποτέ σου.
Filed under Μονόλογοι, Οριένταλ Ντριμς, Το Κορίτσι
Το μερικό
Δε γράφω πια για εσένα. Μου ανάθεσαν την επιμέλεια ενός ασυνήθιστου παλμογράφου που εντοπίζει μόνο τη ζωή. Η ζωή στην Πόλη απ’ όσο θυμάμαι είχε χρώμα πορτοκαλί. Εδώ πια δεν εντοπίζω τα ίχνη της. Μπορεί καμιά φορά τα βράδια πριν κοιμηθώ, να ακούω φωνές απέραντης σιωπής. Οι τοίχοι όμως των πολυκατοικιών ρουφάνε μόνο το σκοτάδι. Οι σφυγμοί της έμμεσης ζωής είναι δυνατοί, αλλά άχρωμοι. Προσπαθούν να φτάσουν το πορτοκαλί. Κάτι είναι και αυτό. Αγγίζει το μερικό. Το μερικό από το τίποτα το προτιμώ. Θα ήθελα όσοι με ενοχλούν να πνιγούν από την ασφυξία των ανύπαρκτων αισθήσεων τους. Να βουλιάξουν αιμόφυρτοι σε έναν αέναο θάνατο. Ίσως τότε η άνοιξη να φαινόταν πιο καθαρή. Μονάχα για το θάνατο τους τώρα πια ελπίζω. Λυσσασμένα ζώα, με τη μικρή καρδιά, που δεν εκπνέει την αγάπη. Οδοστρωτήρες με μακριούς χαυλιόδοντες να σας μαχαιρώσουν βαθιά στο στήθος και τα αποδημητικά πουλιά να φάνε τη μικρή σας την καρδιά. Ξέρετε πόσοι θα χορτάσουν με ζωή από το θάνατο σας; Πολλοί. Τόσο μίσος σε μια τόση δα ψυχή.
Filed under Λάθος κρίση, Το Κορίτσι
Πραγματικότητα
“Αν φορέσω 3D γυαλιά, θα μπορέσω να δω πιο καθαρά”; Την πραγματικότητα μωρό μου τη ζεις, δεν τη φοράς.
Filed under Έχω μυωπία, Μονόλογοι, Το Κορίτσι
